บทที่ 115: จิตใจของพ่อค้า

จ้าวต้าไห่หิ้วถังปลาสองใบ เดินเข้าไปในลานบ้านอย่างรวดเร็ว ปลาประมาณยี่สิบกิโลกรัมบวกกับน้ำทะเลก็หนักสิบยี่สิบกิโลกรัมแล้ว ถังเดียวใส่ไม่พอ เขาเลยเทลงในบ่อปลาที่เราสร้างไว้เมื่อวาน เปิดปั๊มน้ำและเครื่องปั๊มออกซิเจน ปลาส่วนใหญ่ก็ว่ายน้ำกันอย่างคึกคัก มีปลาตายเจ็ดแปดตัว เขาก็ตักขึ้นมาใส่ในลังโฟมใบเล็กๆ แล้วใส่ไป น้ำแข็งสองสามก้อน ส่วนในบ่อก็โยนน้ำแข็งลงไปหนึ่งถัง เพื่อให้น้ำเย็นขึ้นและเลี้ยงปลาได้ดีขึ้น วันนี้ได้ปลามาไม่น้อย บ่อใหญ่ก็เลยได้ใช้งานเต็มที่

จ้าวต้าไห่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ คุณย่าจงชุ่ยก็ทำอาหารเย็นเสร็จแล้ว ไม่ได้จัดโต๊ะ แต่คนละชาม มีข้าวกับกับข้าวอยู่ในชาม เขาถือชามออกไปนั่งตรงประตูรั้ว กินไปพลางรับลมทะเลไปพลาง

จ้าวต้าไห่อารมณ์ดีมาก อย่างแรกคือวันนี้ได้ปลาเยอะ อย่างที่สองคือคิดออกแล้วว่าจะดูว่ากระแสน้ำอยู่ตรงไหน

แผนที่ของใต้ทะเลแถวหมู่บ้านล่างโถ่วอยู่ในสมองของเราแล้ว พอตอนน้ำขึ้นทะเลก็จะท่วมพื้นที่พวกนี้ เราก็เลยสามารถเดาทิศทางและตำแหน่งของกระแสน้ำได้ แล้วก็หาที่ที่น่าจะตกปลาได้มากที่สุด การจะรวยไม่ใช่เรื่องง่าย แต่การหาเลี้ยงชีพก็ไม่ได้ยากอะไรเลย

จ้าวต้าไห่ตักข้าวเข้าปาก มองดูปลาทรายที่ตากอยู่บนกระด้ง ปลาทรายที่ขุดมาในวันแรกแห้งสนิทแล้ว ตอนนี้ที่เห็นอยู่เป็นของวันที่สองและวันที่สาม เขาใช้มือบีบดูแล้วก็พอดีแล้ว