บทที่ 121: ที่บ้านฉันมีหนึ่งตัว! เอาไปเลย!

จ้าวต้าไห่กำลังยืนอยู่บนเรือประมง ไม่มีอะไรทำ ผิวน้ำเต็มไปด้วยหมอกหนาจนมองไม่เห็นอะไรเลยในระยะห้าหกเมตร ชั่วโมงกว่าๆ แล้วตั้งแต่เราตื่นขึ้นมากินอาหารเช้าแล้วเตรียมของไปตกปลา พอเดินออกจากประตูบ้านมองดูทะเลก็เห็นว่ามีแต่หมอกหนาทึบ พอมาถึงท่าเรือ เรือประมงทั้งหมดก็ไม่ได้ออกทะเลไปเลยจอดอยู่นิ่งๆ

จ้าวต้าไห่เห็นจงสือจู้กำลังเดินมาหาเรา ก็ถามดูถึงรู้ว่าหมอกเริ่มลงตั้งแต่ตีสามแล้ว

“บ้าเอ๊ย!”

“เพิ่งไปถึงที่วางอวนได้สองร้อยเมตร ก็เห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีแล้ว ก็รีบเก็บอวนแล้วกลับมา!”

จงสือจู้รู้สึกตกใจ การออกทะเลไม่กลัวฝน แต่กลัวลมและกลัวหมอก ถ้าเจอหมอกหนาๆ ก็จะหลงทางได้ง่ายๆ ไม่แน่ว่าอาจจะขับเรือประมงออกไปในทะเลลึกจนน้ำมันหมด เรือประมงก็จะเคลื่อนที่ไม่ได้แล้วก็กลับมาไม่ได้ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นที่ริมทะเลไม่น้อยเลย