บทที่ 123: วิกฤตปลาฮวงเต้าไช่

จ้าวต้าไห่ตื่นเช้าขึ้นมา เห็นว่าอากาศมืดครึ้มเล็กน้อย แสงไม่ค่อยดี มีไอน้ำบนทะเลเล็กน้อย

จ้าวต้าไห่สวมเสื้อกันฝนและรองเท้าบูท แล้วไปที่ท่าเรือ เรือประมงที่ออกทะเลไปก็กลับมาแล้ว เขามองดูทุกคนแล้วก็บ่นเรื่องสภาพอากาศที่บ้าบอ ฝนตกไม่หนักมาก ถ้าไม่สวมเสื้อกันฝนก็จะเปียกโชกไปทั้งตัว ถ้าสวมก็ไม่สะดวกอะไรเลย น่ารำคาญมาก

จ้าวต้าไห่เดินดูไปรอบๆ ปลา กุ้ง และปูที่เรือประมงจับมาได้ก็ไม่เยอะมากนัก ลำที่ได้น้อยก็เจ็ดแปดกิโลกรัม ลำที่ได้เยอะก็สิบยี่สิบกิโลกรัม ตัวก็ไม่ใหญ่มากนัก บางครั้งก็เจอของมีราคาตัวใหญ่ๆ บ้าง

จ้าวต้าไห่เห็นมีคนจับกุ้งโคลนที่มีชีวิตขนาดเท่าตะเกียบได้ด้วย เขาซื้อมาสองกิโลกรัม ใส่ในลอบปลาเล็กๆ แล้วเอาไปเลี้ยงในช่องเก็บปลา แล้วก็ขึ้นเรือประมง สตาร์ทเครื่องยนต์ดีเซลแล้วออกทะเลไป

“ตุบๆๆ!”