บทที่ 171-172: ของมีค่าใหญ่เท่าฝาหม้อ

จ้าวต้าไห่ขับเรือประมงเข้ามาในพื้นที่เพาะเลี้ยงหอยนางรม ซึ่งมีช่องว่างตรงกลางเพื่อให้เรือแล่นได้สะดวกสำหรับการจัดการและการเก็บเกี่ยว 

ตอนแรกเขาแล่นเรือไปรอบนอกแต่ไม่พบทำเลดีๆ จึงตัดสินใจเข้ามาสำรวจด้านใน เขาใช้เวลาขับเรือเกือบครึ่งชั่วโมงจนพบจุดที่มีน้ำไหล และใช้ลูกตะกั่วถ่วงสายวัดระดับความลึกได้ประมาณห้าถึงหกเมตร ดูแล้วไม่มีที่ไหนดีกว่านี้แล้ว 

เขาจึงจอดเรือและลองตกดูว่าจะมีปลาหรือไม่

ต้าไห่โปรยเปลือกหอยนางรมที่ผสมเนื้อหอยลงไปเป็นเหยื่อล่อ ผ่านไปสิบนาที เขาก็เช็กสายเบ็ดอีกครั้ง ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ปลายคันเบ็ดก็ยังนิ่งสนิท

ไม่มีปลาเลยเหรอ? เป็นไปไม่ได้!