บทที่ 176: ตกปลาข้างเสาตอหม้อ: อะดรีนาลีนพลุ่งพล่าน! เร้าใจสุดๆ! คนแห่ทำตาม!

จ้าวต้าไห่ยืนอยู่ที่หน้าลานบ้าน เบิกตากว้าง ท้องฟ้ายังไม่สว่างดี 

แต่ก็ดูสูงและไกลมาก เมฆน้อย ลมแทบไม่มี ทุกอย่างดูนิ่งสงบ 

เมื่อมองออกไปในทะเล ผิวน้ำดูเหมือนไม่มีการเคลื่อนไหว แต่ถ้ามองดีๆ ก็จะเห็นว่ามันกำลังปั่นป่วน แต่กลับไม่เห็นคลื่นลูกใหญ่ 

เขาเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เหงื่อก็เริ่มไหลออกมาไม่หยุด การหายใจก็เริ่มติดขัดเล็กน้อย

จ้าวต้าไห่ไปถึงท่าเรือ มีเรือประมงทยอยกลับเข้าฝั่ง เขาไม่รีบร้อนออกไปตกปลา แต่สังเกตดูว่าคนอื่นจับอะไรได้บ้าง