บทที่ 207: การดำเนินการที่ละเอียดละออของจ้าวต้าไห่!

เวลาหนึ่งทุ่ม

กระชังปลาของหมู่บ้านผายวานต่างเปิดไฟสว่างไสว มองจากที่ไกลออกไปเหมือนเป็นทะเลแห่งแสงไฟ

เฉินเหวินเจียงขับเรือเร็วเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างช้า ๆ เขาเหนื่อยล้าจนหมดแรง วันนี้ทั้งวันมีแค่ตอนเช้าตรู่ที่ตกได้ปลาจี๋ฮื้อ (ปลาเหลืองหางไหม้) ตัวเล็ก ๆ สองถึงสามตัวเท่านั้น ตลอดเจ็ดถึงแปดชั่วโมงของการเปลี่ยนจุดตกปลาและลอยเรืออย่างไม่หยุดหย่อน คนทั้งสี่บนเรือเร็วไม่มีใครตกได้ปลาที่มีราคาแพงอย่างปลาเก๋าเลย

จางลี่ปินและหวงเถี่ย รวมถึงชายอีกคนบนเรือประมงไม่ได้พูดอะไรสักคำ พวกเขาหิ้วคันเบ็ดและกล่องอุปกรณ์เดินขึ้นฝั่งและจากไปทันที

เฉินเหวินเจียงไม่แปลกใจเลยที่จางลี่ปินและหวงเถี่ยไม่อยากคุยกับเขา สองวันมานี้แต่ละคนเสียค่าเรือไปสี่พันหยวน แต่ตกปลาไม่ค่อยได้เลย ขาดทุนยับเยิน จะมีใครที่ไหนมีความสุขได้