บทที่ 228 ตกปลาแบบ "การผลิต" เพื่อทำเงินค่าน้ำมัน

จ้าวต้าไห่ปล่อยสายเบ็ดไปพลางมองเครื่องตรวจหาปลาไปพลาง สปีดโบ๊ทอยู่เหนือฝูงปลาพอดี ตะขอถูกส่งตรงถึงปากฝูงปลา เขาปล่อยสายไปถึงประมาณแปดสิบเจ็ดแปดเมตร แล้วหยุด จากนั้นก็กระตุกเบาๆ สองสามครั้ง น้ำทะเลที่นี่ค่อนข้างลึก กุ้งแอนตาร์กติกในตะกร้อเหยื่อจึงถูกอัดแน่นเป็นพิเศษ เพื่อป้องกันไม่ให้เหยื่อกระจายไปหมดก่อนที่จะถึงชั้นน้ำของฝูงปลา เมื่อถึงชั้นน้ำแล้ว ก็ต้องกระตุกหรือเขย่าเพื่อให้กุ้งแอนตาร์กติกกระจายออกมาเพื่อล่อปลาให้มารวมตัวกัน ถ้าเหยื่อทั้งหมดอยู่ในตะกร้อแล้วไม่หลุดออกมาเลยก็ไม่มีประโยชน์ เขาไม่ได้ปล่อยสายเบ็ดลงไปถึง 92 เมตรซึ่งเป็นที่อยู่ของฝูงปลา แต่ปล่อยไว้เหนือกว่าที่ 87-88 เมตร เพื่อให้กุ้งแอนตาร์กติกที่กระจายออกมาลอยลงไปอย่างอิสระ ทำให้ปลาไม่ระแวงและง่ายต่อการรวมฝูงปลามากขึ้น

จ้าวต้าไห่กระตุกคันเบ็ดขึ้นลงสองสามครั้ง รออยู่พักหนึ่ง ก็ไม่มีปลามากินเบ็ด เขาก็ปล่อยสายเบ็ดลงไปต่อ ทำเหมือนเดิมคือไม่ได้ปล่อยลงไปถึงก้นทะเลโดยตรง แต่ค่อยๆ ปล่อยลงไปทีละครึ่งเมตร

เครื่องตรวจหาปลาแสดงให้เห็นว่าฝูงปลารวมตัวกันอยู่ที่ 92 เมตร แต่การเห็นฝูงปลาไม่ได้หมายความว่าจะตกปลาได้ ปลาที่ตกได้อาจจะไม่ได้อยู่ในบริเวณที่ฝูงปลารวมตัวกันก็ได้

นอกจากนี้ การที่ฝูงปลาจะกินเบ็ดหรือไม่ ชั้นน้ำไหนที่ปลาจะกินเบ็ด สถานการณ์ในแต่ละวันก็ไม่เหมือนกัน ต้องลองไปเรื่อยๆ