บทที่ 271 ตกปลานี่มันมีอนาคตไกลจริงๆ นะเนี่ย!

“เรื่องราคาของปลาจวดเหลืองใหญ่พวกนี้ รวมถึงเรื่องการแบ่งปลา พี่สามารถให้เถ้าแก่หวู่วิยมินกับเถ้าแก่หลิวพากันไปปรึกษาตกลงกันเองได้เลยค่ะ”

ติ่งเสี่ยวเซียงกระซิบอบตกรอบคอบบอกความคิดของตัวเองออกมา

จ้าวต๋าไห่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกนิ้วโป้งให้เธออย่างชื่นชม

ปลาจวดเหลืองใหญ่ซึ่งเป็นอาหารทะเลเกรดพรีเมียมระดับท็อปแบบนี้ รวมถึงพวกกุ้งหอยปูปลาแถวหน้าชนิดอื่นๆ ต่างก็มีราคาตลาดของพวกมันอยู่แล้ว ทั้งสองคนจะแกล้งกดราคาไหมน่ะเหรอ? ถ้าขืนทำเรื่องแบบนั้นจริง ก็อย่าหวังเลยว่าในอนาคตจะได้กุ้งหอยปูปลาชนิดอื่นจากเขาอีก ทุกคนต่างก็เป็นคู่ค้าที่ร่วมงานกันเป็นประจำ ไม่ใช่การซื้อขายกันแค่ครั้งเดียวจบ ดังนั้นพวกเขาไม่มีทางทำเรื่องทุบหม้อข้าวตัวเองแบบนั้นแน่

ทั้งหวู่วิยมินและหลิวพาก็ไม่ใช่พ่อค้าคนกลางที่รับซื้อไปเพื่อปั่นราคาขายต่อ แต่ซื้อไปเพื่อขายให้กับบรรดาเถ้าแก่กระเป๋าหนักที่มาทานอาหารที่เหลาอาหารและร้านอาหารส่วนตัวของพวกเขา ราคาจะสูงขึ้นหรือต่ำลงนิดหน่อยจึงไม่มีผลกระทบต่อพวกเขาสักเท่าไหร่ เงินที่ควรจะทำกำไรได้ก็ยังคงทำได้เหมือนเดิม ส่วนเงินส่วนต่างที่ต้องจ่ายเพิ่มให้เขานั้น ก็ไม่ได้ควักออกมาจากกระเป๋าของตัวเอง แต่ควักมาจากกระเป๋าของพวกบรรดาบอสใหญ่ที่มานั่งกินอาหารในร้านต่างหาก หวู่วิยมินกับหลิวพาไม่มีทางเปิดราคาที่ต่ำกว่าท้องตลาดแน่นอน และจะต้องเป็นราคาที่สูงกว่าราคาตลาดทั่วไปอย่างแน่นอนด้วย