บทที่ 285 ได้เงินแล้ว! แต่เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก!

จ้าวต้าไห่ยืนอยู่ข้างกราบเรือสปีดโบ๊ต สองมือยันแคมเรือไว้พลางเบิกตากว้างจ้องมองผิวน้ำอย่างใจจดใจจ่อ

มันจะเป็นปลาอะไรกันนะ? ปลาตะกรับทะเล? หรือปลาตะมะเหลือง? หรือว่าจะเป็นปลาชนิดอื่น?

จ้าวต้าไห่ตัดประเด็นเรื่องปลาเก๋าออกไปได้ทันที เพราะปลาเก๋าเป็นปลาที่หากินตามหน้าดิน ยามที่มันติดเบ็ดมันจะพุ่งดิ่งลงด้านล่างอย่างบ้าคลั่งไม่ว่าตัวจะเล็กหรือใหญ่ ทว่าปลาที่ติดเบ็ดอยู่ในตอนนี้ไม่มีอาการพุ่งลงก้นทะเลเลยแม้แต่น้อย อีกอย่างปลาที่กินเบ็ดนั้นอยู่ตรงระดับชั้นน้ำความลึกหนึ่งร้อยสิบ米 ในขณะที่ความลึกของน้ำทะเลตรงนี้อย่างน้อยก็หนึ่งร้อยยี่สิบเมตร อย่ามองว่ามันห่างกันแค่สิบเมตร เพราะนี่คือสองโลกที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ปลาบางชนิดไม่มีทางขึ้นมาหากินในระดับชั้นน้ำที่สูงกว่าเดิมสิบเมตรเด็ดขาด

“มาแล้ว!” “ปลาขึ้นมาแล้ว!”

จ้าวต้าไห่เหลือบเห็นชุดเบ็ดโสกที่อยู่ลึกลงไปใต้ผิวน้ำราวๆ ห้าหกเมตร มันลากพ่วงปลาขึ้นมาทั้งหมดสี่ตัว ขนาดของพวกมันไม่ได้ใหญ่โตมโหฬารอะไรนัก น้ำหนักอยู่ที่ประมาณเจ็ดแปดชั่งหรือสิบกว่าชั่งเท่านั้น