บทที่ 288 ปลาตัวใหญ่! คราวนี้เอาซะเอาชีวิตแทบพัง!

ดวงอาทิตย์แผดเผาตรงดิ่งลงมาเหนือศีรษะ บริเวณท่าเรือไม่มีสิ่งใดช่วยบดบังร่มเงา ผิวน้ำทะเลโดยรอบม้วนตัวกระเพื่อมไหวสะท้อนแสงแดดวิบวับ ไอร้อนอบอ้าวรุนแรงมาก

จ้าวต้าไห่กวาดสายตามองสำรวจรอบตัว ทั่วทั้งบริเวณเวิ้งว้างว่างเปล่า หลงเหลือเพียงเรือสปีดโบ๊ตของเขาและเรือประมงลำอื่นอีกเพียงไม่กี่ลำเท่านั้น

ช่วงเวลาฤดูพักทำประมงสิ้นสุดลงแล้ว เรือประมงทุกๆ ลำต่างพากันเร่งรีบออกทะเลไปจับปลา ผ่านไปเพียงช่วงเวลาสั้นๆ สิบกว่านาที ท่าเรือที่เคยคึกคักและมีชีวิตชีวาเป็นอย่างยิ่ง พลันกลับมาเงียบสงบลงในพริบตา

“ต้าไห่!”

“เจ้าเกิดความเล็งเห็นจริงๆ ใช่ไหมว่าปริมาณตัวปลาในท้องทะเลมันมีจำนวนน้อยน่ะ?”