บทที่ 299 ติงเสี่ยวเซียงโทรศัพท์นัดเจอ

ตลาดปลาประจำตำบล

เวลาเก้าโมงเช้า ช่วงเวลาเร่งรีบของการซื้อขายปลาได้ผ่านพ้นไป ผู้คนเริ่มทยอยลดน้อยลง

“แม่!”

“พอหมดช่วงปิดอ่าว ธุรกิจก็ดีขึ้นมากเลยค่ะ เงินที่หาได้ในแต่ละวันก็มากกว่าเดิมตั้งเยอะ!”

ติงเสี่ยวเซียงก้มลงมองปลาที่เหลืออยู่บนแผงซึ่งมีอยู่ไม่มากนัก ถึงแม้จะยังขายไม่หมดเกลี้ยง แต่ตอนนี้ปริมาณปลาที่ขายได้ในแต่ละวันมากกว่าช่วงปิดอ่าวเกินสิบเท่าเสียอีก ยิ่งพวกลูกค้าประจำรับรู้ว่าพวกเขาเซ้งตึกแถวข้างๆ มารีโนเวทใหม่เพื่อขยายพื้นที่ ร้านก็ยิ่งขายดีขึ้นมาก แม้ว่าราคาปลาจะลดลงมาพอสมควร แต่พอปริมาณการขายเพิ่มขึ้น เงินที่ทำได้กลับยิ่งมากกว่าเดิม