บทที่ 307: เงาก็ยังไม่เห็น! เจ็บใจจนต้องตบขาตัวเอง!

จ้าวต้าไห่ขับเรือสปีดโบ๊ทแล่นฉิวไปบนผิวน้ำอย่างรวดเร็วราวๆ หนึ่งชั่วโมง ก่อนจะค่อยๆ ชะลอความเร็วลง

เขานั่งเงยหน้ามองดวงตะวันบนท้องฟ้า ตอนนี้เวลารวมๆ แล้วยังค่อนข้างเช้า หากบึ่งเรือตรงกลับหมู่บ้านเลย ก็น่าจะถึงก่อนสี่หรือห้าโมงเย็นด้วยซ้ำ

จ้าวต้าไห่คิดไปคิดมาก็เปลี่ยนใจ เขาไม่ได้ตรงกลับหมู่บ้านในทันที แต่เบนหัวเรือขับมุ่งหน้าไปยังโขดหินเกาะแก่งที่ผู้คนชอบมาตกปลากะพงขาว (ปลานกยูงทะเล) พอไปถึงและกวาดสายตามองก็พบว่ากระแสน้ำดีได้ผ่านพ้นไปแล้ว เหลือเพียงเรือสปีดโบ๊ทหรอมแหร็มแค่ 5-6 ลำที่ยังคงปักหลักตื้อตกปลาอยู่

จ้าวต้าไห่ไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อตั้งหน้าตั้งตาตกปลา แต่มาเพื่อฝึกซ้อมฝีมือต่างหาก เขาหยิบคันเบ็ดลูอาร์ (เบ็ดเหยื่อปลอม) ของตัวเองออกมา

เขารีบผูกหัวจิ๊กตะกั่ว  และเกี่ยวเข้ากับเหยื่อยางอย่างรวดเร็ว วันนี้กระแสน้ำแรงขนาดนี้แต่คลื่นลมกลับไม่เชี่ยวกราก จึงไม่มีอันตรายใดๆ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเลือกจอดเรือห่างออกมาหน่อย โดยอยู่ห่างจากจุดที่เขาตั้งเป้าจะเหวี่ยงเบ็ดราวๆ 50-60 เมตร