บทที่ 312: นี่มันคือการปล้นเงินกันชัดๆ

“เอ๋?”

“จ้าวต้าไห่ไปหัดเล่นลูเยอร์มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แถมทำไมท่าทางช่ำชองขนาดนี้ล่ะเนี่ย?”

อู๋เหวยหมินมองดูจ้าวต้าไห่หวดสายเบ็ดอย่างไหลลื่นเป็นธรรมชาติ โดยเฉพาะหัวจิ๊กที่ถูกสะบัดพุ่งออกไปตกลงตรงใจกลางเขตฟองคลื่นขนาดใหญ่ที่ห่างออกไปสี่ห้าสิบเมตรได้อย่างแม่นยำ ทำเอาเขาถึงกับตาโตเท่าไข่หาน

อู๋เหวยหมินจำได้แม่นยำว่า ตอนออกทะเลตกปลาครั้งก่อน จ้าวต้าไห่เห็นหลินจู่หัวใช้หัวจิ๊กตกปลากะพงขาวแล้วยังทำท่าประหลาดใจมาก เหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยแท้ๆ

เกาจื้อเฉิงเอนหลังอึ้งไปเล็กน้อย พอเอ่ยปากถามจนกระจ่างความจริง ถึงได้รู้ว่าจ้าวต้าไห่เพิ่งเริ่มฝึกเล่นลูเยอร์ได้ไม่กี่วันเอง