บทที่ 334 ของมีค่าที่ตะขอเกี่ยวขึ้นมาได้!

ท้องฟ้ายังไม่สว่าง

โจวต้าไห่เปิดไฟฉายคาดศีรษะ ส่องไฟไปที่โขดหิน คลื่นลมแรงมาก เสียงคลื่นซัดสาดดังสนั่น ละอองน้ำที่กระเซ็นขึ้นมากลายเป็นหมอกหนาทึบและทำให้พื้นเปียกลื่นมาก ทุกย่างก้าวต้องเดินอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ ในสถานที่แบบนี้ หากล้มลงไปไม่ใช่เรื่องล้อเล่น อย่างเบาก็หัวร้างข้างแตก หากโชคร้ายกลิ้งตกทะเลไป แขนขาหักหรือแม้กระทั่งเสียชีวิตก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เกาะโขดหินโสโครกเป็นสถานที่ที่อันตรายมาโดยตลอด

"หอยเผ็ดมันเยอะจริง ๆ เลยนะ!"

โจวต้าไห่มองซ้ายมองขวา บนโขดหินบริเวณแนวระดับน้ำมีหอยเผ็ดเกาะอยู่เต็มไปหมด เนื่องจากสภาพอากาศที่มีลมแรงและคลื่นยักษ์ติดต่อกันหลายวัน หอยเผ็ดในทะเลดูเหมือนจะทนไม่ไหว พากันคลานขึ้นมารวมตัวกันราวกับเปิดประชุมใหญ่ หนาแน่นแออัด แถมแต่ละตัวยังมีขนาดไม่เล็กเลย หากมือไม้ไวหน่อย ครึ่งวันผ่านไป การเก็บให้ได้สักหนึ่งร้อยถึงสองร้อยชั่งก็ไม่ใช่ปัญหา

โจวต้าไห่ไม่ได้หยุดเดิน เขาเดินต่อไปข้างหน้าเรื่อย ๆ จนกระทั่งสีของท้องฟ้าเริ่มอ่อนแสงลงถึงได้หยุด