บทที่ 363 จากนี้ไปนายคือพี่ชายของฉัน!

จ้าวต้าไห่ไม่ได้รีบร้อน หลังจากฟองคลื่นสีขาวหายไป เขายังคงรออยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งปลาทูน่าไม่มีการขัดขืนอีก เขาจึงลองยกคันขึ้นลงสองสามครั้ง เมื่อผ่อนปลาลงน้ำมันก็แน่นิ่งไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ มีเพียงหางที่ขยับไหวเบา ๆ เท่านั้น ทำให้มั่นใจได้ว่าปลาตัวนี้หมดแรงดิ้นและร่อแร่เต็มทีแล้ว ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ หากปล่อยให้มันดิ้นตอนที่ลอยอยู่กลางอากาศ จะเกิดอุบัติเหตุตาเบ็ดหลุดแล้วร่วงกระแทกผิวน้ำได้ง่ายมาก หรือต่อให้มันตายจนว่ายน้ำไม่ไหวแล้ว มันก็อาจจะจมดิ่งลงสู่ก้นทะเลได้เช่นกัน

จ้าวต้าไห่ใช้สองมือออกแรงดึง รั้งด้ามตะขอสับยกปลาขึ้นมา แล้ววางมันลงบนดาดฟ้าเรือ

สือเจี๋ยหัวมองจ้าวต้าไห่ พลางคิดในใจว่าไอ้หนุ่มนี่ทำงานได้เก๋าเกมและรอบคอบจริง ๆ

"ใหญ่มาก!"

"ปลาตัวนี้ยาวเกือบสองเมตรเลยมั้งเนี่ย?"