บทที่ 394 เลี้ยงฉลองอย่างยิ่งใหญ่!

จ้าวต้าไห่ขับสปีดโบ๊ทไปจอดในระยะห่างสิบกว่าเมตรจากโขดหินที่จมอยู่ใต้น้ำเพียงครึ่งเมตร บริเวณนั้นน้ำนิ่งสงบจนไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องช่วยต้านกระแสน้ำ

จ้าวต้าไห่หยิบคันเบ็ดสำหรับตีเหยื่อปลอมขึ้นมา ขยับข้อมือเบาๆ เหยื่อจิ๊กหัวตะกั่วพุ่งออกไปตกลงข้างโขดหินอย่างแม่นยำ แล้วจมลงสู่ก้นทะเล จ้าวต้าไห่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ปกติจุดแบบนี้ถ้ามีปลาอยู่ เมื่อเหยื่อจิ๊กเลื่อนผ่านขอบโขดหินจะต้องมีปลาตอดทันที การที่ไม่มีสัญญาณอะไรเลยเกือบจะการันตีได้ว่าไม่มีปลากะพงหินอยู่แถวนี้

หรือว่าวันนี้จะไม่มีโชค? จ้าวต้าไห่เริ่มใช้วิธีเขย่าเหยื่อเลียบก้นทะเล เขายกปลายคันเบ็ดขึ้นเพื่อให้เหยื่อลอยพ้นก้นทะเล แล้วลดปลายคันลงเพื่อให้มันร่วงหล่นกลับลงไปซ้ำๆ

ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์สปีดโบ๊ท ตอนแรกเขาไม่ได้สนใจเพราะจุดนี้เป็นจุดตกปลากะพงหิน มีเรือผ่านมาเป็นเรื่องปกติ แต่เสียงเครื่องยนต์กลับดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จ้าวต้าไห่ไม่หยุดมือ แต่หันไปมอง พบว่าสปีดโบ๊ทสองลำกำลังพุ่งตรงมาทางเขา ถ้าเรือพวกนี้กล้าพุ่งเข้ามาในระยะตกปลาของเขา ก็อย่าหาว่าเขาไม่เกรงใจ ถ้าไม่ขวางทางตกปลาของเขาก็แล้วไป แต่ถ้าขวางเมื่อไหร่ เขาคงต้องมีเรื่องกัน