บทที่ 417 ตกปูในป่าชายเลน

จ้าวต้าไห่ขี่รถสามล้อกลับมาถึงหมู่บ้าน แต่ยังไม่ทันได้เข้าบ้าน เขาตรงดิ่งไปที่ท่าเรือเสียก่อน เพื่อเก็บตุกดิ่งและอุปกรณ์ตกปลาบางส่วนไว้บนเรือสปีดโบ๊ท จะได้ไม่ต้องเสียเวลาขนขึ้นขนลงใหม่อีกรอบในยามที่ต้องออกเรือครั้งหน้า ของพวกนี้ถือเป็นอุปกรณ์สิ้นเปลืองที่ต้องใช้เปลืองมาก โดยเฉพาะเวลาเคาะก้นทะเล มักจะเกี่ยวติดหินจนขาดสูญหายอยู่บ่อยๆ อัตราการสึกหรอจึงสูงมาก

หลังจากจัดเก็บข้าวของและทำความสะอาดเรือสปีดโบ๊ทเรียบร้อยแล้ว จ้าวต้าไห่ก็คว้าขวดน้ำดื่มขึ้นมาหมุนฝาแล้วกระดกซดอึกๆ แก้กระหาย พลางนึกย้อนไปถึงตอนที่อู๋กั๋วตงเอ่ยปากถามไถ่เรื่องปลาฮ่องเต้

เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับอะไรเลยสักนิด!

อย่างแรกคือตอนเรือเทียบท่ามีคนเห็นเข้าโดยบังเอิญ อย่างที่สองคือเมื่อปลาพวกนี้ถูกนำออกวางขายในตลาดสด ย่อมต้องมีคนล่วงรู้ที่มาที่ไปอย่างแน่นอน

บรรดาคนหาปลาและเซียนตกปลาต่างมีความไวต่อข่าวสารสูงมาก ขอแค่มีคนตกปลาตัวใหญ่ได้ ข่าวคราวจะแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็วราวกับติดปีก ใช้เวลาไม่นานผู้คนในแวดวงตกปลาทั่วทั้งย่านก็คงล่วงรู้กันหมด