บทที่ 476 กลับสักเที่ยว! ขายปลา! เห็นเงินแล้ว!

เฉินเวินเฟยชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วชี้ไปที่ผืนน้ำทะเลข้างๆ ท่าเรือ

จางหยางจงและเหอต้าเผิงมึนตึ๊บ ไม่รู้ว่านี่หมายความว่าอย่างไร

"ฉันล่ะอยากถามพวกนายสองคนจริงๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี้ตอนอยู่ทะเลลึกไม่ได้สังเกตกันบ้างเลยหรือไง? ลมมันกำลังจะพัดกระหน่ำเข้ามาแล้ว แถมเป็นลมเหนือระลอกใหญ่ด้วย!"

"พรุ่งนี้จะออกเรือเรอะ? แถมจะแล่นไปแนวปะการังเทียมที่ห่างออกไปตั้งหนึ่งร้อยห้าสิบไมล์ทะเลเนี่ยนะ?"

"พวกนายสองคนอยากหาที่ตายกันหรือไง?"