บทที่ 479 นึกไม่ถึงเลยจริงๆ!

จ้าวต้าไห่กินข้าวรวดเร็วปานพายุ เพียงแค่สิบกว่านาทีก็จัดการยัดเสบียงลงท้องจนอิ่มแป้ เขายกชามซุปปลาขึ้นมากระดกพรวดเดียวหมดชาม พลางถอนหายใจออกมาด้วยความผ่อนคลายสบายอุรา คนเรามันต้องกินข้าวปลาให้เต็มอิ่ม ไม่งั้นจะเอาแรงที่ไหนไปทำมาหากิน ที่โบราณว่าไว้ว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้องมันเรื่องจริงแท้ๆ

"จ้าวต้าไห่!"

"จำเป็นต้องทุ่มเทขนาดนี้เลยเหรอ?"

อู๋เว่ยหมินเห็นสภาพการกินของจ้าวต้าไห่กับจงสือจู้ ก็รู้ทันทีว่ามื้อเที่ยงคงยังไม่ได้ตกถึงท้อง จึงเอ่ยปากหยอกล้อขึ้นมา

จ้าวต้าไห่ยิ้มพลางสั่นหัว นี่ไม่ใช่เรื่องทุ่มเทหรือตั้งหน้าตั้งตาจะรีบออกทะเลมาหาเงินหรอก การจะออกเรือเร็วหรือช้าไปสักชั่วโมงสองชั่วโมงมันไม่ได้ต่างกันมาก แต่การยอมอดมื้อเที่ยงเพื่อรีบบึ่งเรือออกทะเลมา ก็เพราะอยากจะมาถึงเรือตกปลาให้ทันก่อนมืด ต่อให้ไม่มีคลื่นลมแรง แต่การเดินทางกลางทะเลในยามค่ำคืน โดยเฉพาะดึกดื่นมืดค่ำ มันไม่ใช่เรื่องปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย อะไรที่หลีกเลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยงไว้ก่อนเป็นดีที่สุด