บทที่ 481 ได้รับความกระทบกระเทือนใจอย่างหนัก

อู๋เว่ยหมินและเกาจื้อเฉิงขับเรือสปีดโบ๊ทกลับมาถึงเรือตกปลา พอเห็นว่าเรือสปีดโบ๊ทของจ้าวต้าไห่กลับมานานแล้วก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อขึ้นมาบนเรือตกปลาแล้วเห็นจ้าวต้าไห่ จงสือจู้ หลิวปัน และเร่ย่าโหย่ว กำลังล้อมวงกินข้าวกันอยู่ที่โต๊ะบนดาดฟ้าเรือ จึงเข้าไปเอ่ยถาม ถึงได้รู้ว่าช่วงเช้าพวกเขาออกไปตกปลาแค่สองสามชั่วโมงก็กลับมา จากนั้นก็นอนพักผ่อนในตอนบ่าย แล้วเดี๋ยวค่อยออกเรือไปตกปลาต่อยาวๆ ตลอดทั้งคืน

"เถ้าแก่เอ๋อร์ เถ้าแก่เกา พวกคุณสองคนวันนี้ไม่ได้ออกเรือไปตกปลากันหรอกหรือ แล้วตกได้เป็นอย่างไรบ้างล่ะ"

สือกว่างหมิงอัดยาจากบ้องยาน้ำด้วยสีหน้าจริงจังพลางจ้องมองอู๋เว่ยหมินและเกาจื้อเฉิง

อู๋เว่ยหมินกับเกาจื้อเฉิงทำหน้าถอดสีด้วยความจนใจ นี่มันถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วชัดๆ ถ้าตกปลาได้ พอกลับมาพวกเขาสองคนก็ต้องหน้าระรื่นอิ่มเอิบ อยากจะประกาศให้คนทั้งโลกได้รับรู้กันไปแล้ว คนตกปลาที่กลับมาโดยไม่ปริปากพูดอะไรเลย สักคำ มีอยู่เหตุผลเดียวเท่านั้น นั่นคือตกปลาไม่ได้สักตัว!

"เฮ้อ!"