บทที่ 492 ทัศนคติของคนออกทะเล

จ้าวต้าไห่อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จสรรพ ก็ยกละมังเหล็กใบเขื่อง เดินมานั่งยองๆ บนดาดฟ้าเรือตกปลา แล้วจัดการสวาปามอาหารอย่างรวดเร็วพลางทอดสายตามองคลื่นลมทะเลที่ซัดสาดเข้าหาเรือตกปลาซึ่งสูงเกือบหนึ่งเมตร

เขารู้สึกโชคดีเป็นอย่างยิ่งที่ตนเองไม่ละโมบ เมื่อเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดีก็รีบตัดสินใจกลับมาทันที ตอนที่ลมเริ่มแรงและคลื่นเริ่มสูง พวกเขาตกปลาเก๋าหินมาได้จำนวนมากจนห้องขังปลาล้นทะลัก ต้องนำปลาใส่ถุงตาข่ายแล้วแขวนไว้ข้างเรือสปีดโบ๊ทเพื่อเลี้ยงไว้ในน้ำทะเล ทำให้เรือแล่นได้ไม่เร็วนัก

หากกลับมาถึงช้ากว่านี้ คลื่นลมที่นี่คงรุนแรงจนเป็นอันตราย และอาจถึงขั้นต้องยอมสละปลาบางส่วนที่ตกมาได้อย่างน่าเสียดาย

การกลับมาเร็วไม่เพียงแต่รับประกันความปลอดภัย แต่ยังช่วยรักษาปลาทั้งหมดที่ตกมาได้ไว้อีกด้วย

"อาสือจู้!"