บทที่ 500 นี่สิถึงเรียกว่าความบ้าระห่ำของจริง

บ่ายสี่โมงเย็น

จ้าวต้าไห่ จงสือจู้ หลัวปิน และเร่ย่าโหย่ว กำลังช่วยกันเตรียมอุปกรณ์ตกปลาบนดาดฟ้าเรือ เนื่องจากช่วงหลายวันที่ผ่านมาคลื่นลมค่อนข้างแรง พวกเขาจึงเก็บคันเบ็ดและอุปกรณ์ต่างๆ ไว้บนเรือทั้งหมด ตอนนี้ต้องทยอยขนกลับลงไปบนเรือสปีดโบ๊ท รวมถึงต้องเตรียมเหยื่อล่อประเภทต่างๆ ให้พร้อมสำหรับการตกปลาในเที่ยวนี้ด้วย

"เฮ้อ!"

 "เสียดายชะมัด!"

"ปูเสฉวนตัวเล็กๆ หมดเกลี้ยงแล้ว ไม่งั้นเราคงเอาไปใช้ตกปลาตาโต [หมายถึงปลากะพงหิน/ปลาหินชนิดหนึ่ง] แถวนี้ได้อีกแน่ๆ!"