บทที่ 520 รอขำอยู่รึไง?

อู๋เว่ยหมินลากเก้าอี้มานั่งลง คว้าขวดน้ำแร่ดื่มอึกใหญ่ไปหลายอึก ก่อนจะจุดบุหรี่ขึ้นสูบ เหยียดขาสองข้างออก ถอนหายใจยาวด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย

ทุกครั้งที่ตามเรือของจ้าวต้าไห่มาตกปลา เหนื่อยสายตัวแทบขาดตลอด เมื่อกี้เพิ่งจะตกปลาเก๋าไปแค่สองสามชั่วโมง ดูเหมือนไม่นาน แต่ปลาติดเบ็ดตัวแล้วตัวเล่าไม่หยุดพักเลย ความเข้มข้นสูงมาก จนตอนนี้ยังหายใจไม่ค่อยทันเลย

"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

"จุดตกปลาเดียวกันแท้ๆ ทำไมเรือของจ้าวต้าไห่ถึงตกได้ แต่ลำอื่นกลับตกไม่ได้ หรือได้ก็น้อยนิดเดียว?"

อู๋เว่ยหมินมองเรือเร็วรอบๆ ตัวที่มีอยู่มากมายนับไม่ถ้วน มีคนตกได้บ้างจริงๆ แต่นับว่าน้อยมาก ครึ่งชั่วโมงผ่านไป มีแค่ห้าหกลำเท่านั้นที่ตกได้ ลำที่ได้เยอะสุดก็แค่สามตัว นอกนั้นได้แค่ลำละตัวเท่านั้น