บทที่ 553 ไปเยือนทั้งทีต้องรักษาหน้าตาและเนื้อในให้ครบถ้วน

หลิวเหลียงยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ลมหนาวที่ท่าเรือพัดโชยมาวูบวาบ แต่ฝ่ามือของเขากลับชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ ปลาที่จ้าวต้าไห่ตกได้นั้นมีจำนวนมากมายมหาศาลจริงๆ ผ่านไปสองชั่วโมงเต็มแล้ว การชั่งน้ำหนักก็ยังคงดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่องไม่มีหยุดหย่อน

"คุณอู๋!"

"คุณเห็นปลาในบ่อกักเก็บที่อยู่ชั้นในสุดนั่นหรือเปล่า?"

หลิวเหลียงเดินออกจากห้องโดยสารขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือ พอเห็นอู๋เหวินหมินเข้าก็ร้องทักขึ้นทันที

"โอ้!"