บทที่ 597: ความเสี่ยงของธุรกิจ

เมื่อจ้าวไห่เดินเข้ามาในภัตตาคาร กวาดสายตาไปรอบๆ ก็เห็นว่าโต๊ะทุกตัวถูกจับจองจนเต็มแน่น เขาจึงยิ้มพลางเอ่ยปากแซวว่ารอบนี้คงกวาดเงินก้อนโตเข้ากระเป๋าไปเหนาะๆ แน่

หลิวเล่ยพยักหน้ารับทันที พร้อมกับเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจว่าธุรกิจในปีนี้พุ่งทะยานสูงกว่าปีผ่านๆ มามากกว่าเท่าตัว ไม่ใช่แค่ช่วงไม่กี่วันก่อนเทศกาลปีใหม่ที่ลูกค้าแน่นขนัดทุกวันเท่านั้น แต่ถึงแม้ในตัวตำบลจะยังมีภัตตาคารหรือร้านอาหารเจ้าอื่นเปิดอยู่ด้วย ก็ไม่มีร้านไหนสามารถแย่งส่วนแบ่งลูกค้าไปจากร้านของพวกเขาได้เลยสักร้าน

จ้าวไห่และติงเสี่ยวเซียงไม่ได้เดินตรงไปหาติงเจี๋ยและติงเหว่ยจวินในทันที แต่เลือกที่จะเดินเลี่ยงไปยังห้องทำงานส่วนตัวของหลิวเล่ยแทน

"ทำไมธุรกิจปีนี้ถึงได้พุ่งกระฉูดดีขนาดนี้ล่ะเนี่ย? หรือว่าปีนี้มีคนเดินทางกลับบ้านช่วงปีใหม่กันเยอะกว่าเดิมหรือยังไง?"

จ้าวไห่เกิดความสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย ธุรกิจของภัตตาคารหงอวิ๋นในตัวตำบลนั้นรุ่งเรืองมาโดยตลอดอยู่แล้ว ยิ่งช่วงเทศกาลปีใหม่ลูกค้าต้องหลั่งไหลเข้ามามากกว่าปกติเป็นเรื่องธรรมดา แต่รอบนี้ยอดขายมันพุ่งกระโดดสูงจนดูผิดหูผิดตา เกินหน้าเกินตาปีเก่าไปเท่าตัวเลยทีเดียว