บทที่ 601 วันแห่งการนั่งเรือตกปลา

“ฝนจะตกฟ้าจะร้อง แม่จะแต่งงานใหม่! เรื่องแบบนี้ใครจะไปห้ามได้ล่ะ?”

“พวกเราไม่ต้องไปสนหว่านล้อมอะไรหรอก! ประเด็นสำคัญคือเข้าไปยุ่งมากไม่ได้ต่างหาก”

“ทันทีที่ติงเจี๋ยกับติงเหว่ยจวินตัดสินใจกลับมารับช่วงต่อกิจการที่บ้าน เฉินเหมี่ยวเหมี่ยวกับจางฉีก็จะต้องเริ่มคิดถึงความเป็นจริงแล้วล่ะนะ”

“ว่าจะลองเสี่ยงกลับมาใช้ชีวิตในหมู่บ้านแบบนี้ดูสักตั้ง หรือจะยอมแพ้แล้วตัดใจไปเลยดี”

ติงจงซานขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมา หมู่บ้านหรืออำเภอเล็กๆ แบบนี้ย่อมไม่เหมือนกับเมืองใหญ่อย่างแน่นอน บางพื้นที่พอดึกเข้าหน่อยรอบด้านก็มืดสนิทไร้แสงไฟ หรือมีเพียงแสงไฟริบหรี่กระจัดกระจายไม่กี่ดวง คนที่คุ้นชินกับแสงสีและความสะดวกสบายของเมืองใหญ่มาตลอด มีโอกาสสูงมากที่จะทนอยู่ไม่ไหว