บทที่ 604 ต่างคนต่างลังเล

“พี่ต้าไห่!”

“ทำไมคนในหมู่บ้านถึงพากันมองพวกเราเป็นตาเดียวเลยล่ะครับเนี่ย?”

ตอนแรกหลิวลี่ไม่ได้สังเกตอะไรมากนัก แต่พอเดินไปเรื่อยๆ เริ่มรู้สึกตัวว่าไม่ว่าจะเดินไปทางไหน ใครๆ ก็พากันจ้องมองมาที่พวกเขา แถมยังมองเหลียวหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกต่างหาก

“ฮ่า!”

“เรื่องแค่นี้ยังต้องถามอีกเหรอ?”