บทที่ 113 ต่อให้ตีให้ตายก็ไม่ไป

ซูฝานพาศิษย์พี่หญิงเดินชมรอบๆ ถ้ำบำเพ็ญเพียร เธอทอดสายตามองสวนผลไม้ที่เขียวชอุ่มและแปลงผักที่เพิ่งจะแตกยอดอ่อน

"เจ้าย้ายต้นไม้ผลพวกนั้นมาที่นี่หมดเลยเหรอเนี่ย?"

ซูฝานหัวเราะตอบ "อุตส่าห์ดั้นด้นหามาจากทางโลกมนุษย์ทั้งที ก็ต้องเอามาด้วยสิ..."

ศิษย์พี่หญิงเดินมาถึงริมสระน้ำ ถอดรองเท้าออก แล้วนั่งห้อยเท้าลงไปในน้ำอย่างร่าเริง

"สระน้ำนี้ใหญ่จัง น่าเล่นชะมัด..."