บทที่ 116 รังแกกันเกินไปแล้ว

ได้ยินซูฝานพูดแบบนั้น ศิษย์พี่หญิงก็ตาสว่างวาบเป็นประกายวิบวับ

"ที่นี่มีแค่เราสองคน เจ้าไม่ต้องมาทำเป็นถ่อมตัวเลย ต่อให้จางจวิ้นมันจะอยู่หลอมปราณขั้นเก้า แต่ถ้าเทียบกับเจ้าแล้ว มันก็แค่เด็กอมมือเท่านั้นแหละ"

ซูฝานหัวเราะแหะๆ "จะเป็นไปได้ยังไงกันขอรับ ยังไงเขาก็หลอมปราณขั้นเก้าเชียวนะ"

ศิษย์พี่หญิงกลอกตาใส่ ไม่สนใจคำแก้ตัวของเขาสักนิด

"ถ้าวันไหนมันมาท้าเจ้าอีก เจ้าก็บอกให้มันเอาแต้มความดีความชอบหนึ่งหมื่นแต้มมาวางเดิมพัน เดี๋ยวข้าจะไปปล่อยข่าวเรื่องที่พวกเจ้าจะประลองกันให้รู้กันทั่วสำนักเอง"