บทที่ 123 ศิษย์พี่ใหญ่คนนี้ เขายอมรับ

ซูฝานรีบส่ายหัวไปมา ขับไล่ภาพวาบหวามพวกนั้นออกไปจากสมอง เพื่อเรียกสติกลับคืนมา

เขายกกาน้ำชาลงมารินชาให้ตัวเอง แล้วจิบไปอึกหนึ่ง

พอจิบชาปุ๊บ ภาพใบหน้าเปื้อนยิ้มของศิษย์พี่หญิงก็ลอยเข้ามาในหัว ในใจพลันรู้สึกโหวงเหวงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นแล้ว ต่อไปศิษย์พี่หญิงคงไม่มาหาเขาอีกแล้วล่ะมั้ง

จริงๆ แล้วซูฝานชอบบรรยากาศตอนนั่งกินเหล้ากับศิษย์พี่หญิงมากเลยนะ วิธีที่พวกเขาอยู่ด้วยกันมันน่าสนใจดี