บทที่ 142 แม่ยังเล่นไม่หนำใจเลยนะ

ซูฟานพึมพำร่ายยาวอยู่ครึ่งค่อนวัน เล่าเรื่องราวความบาดหมางบุญคุณความแค้นระหว่างเขากับกู้ชิงฮวนให้ฟังจนหมดเปลือก

ศิษย์พี่หญิงไม่ปริปากพูดอะไร เอาแต่นั่งกินข้าวของตัวเองเงียบๆ เป็นระยะก็ยกจอกสุราขึ้นจิบทีหนึ่ง

ดูเหมือนนางจะทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่ความจริงแล้วทุกคำที่ซูฟานพูด นางไม่ได้พลาดฟังไปเลยสักคำ

ซูฟานพูดจนคอแห้งผาก จึงหยิบจอกสุราขึ้นมาดื่มอึกใหญ่

"ตอนนั้นข้าถูกพลังมารครอบงำ ควบคุมตัวเองไม่ได้เลยสักนิด ไม่สิ... ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่..."