บทที่ 118 เซียนอวี๋สวาน

ซ่งเทียนเย่าสั่งข้าวราดแกงจากร้านเพิงหมาแหงนริมถนนในย่านหว่านจาย โดยไม่สนว่าชุดสูทที่ใส่อยู่จะดูไม่เข้ากับอาหารของพวกใช้แรงงานแบบนี้เลย เขานั่งโซ้ยข้าวอย่างรวดเร็ว กินเสร็จก็ยังมีธุระต้องไปทำต่อ การคิดแผนการในหัวอาจจะใช้กาแฟแค่ไม่กี่แก้ว แต่ตอนลงมือทำจริงนี่สิ ต้องวิ่งเต้นจนขาลากเลยล่ะ

กำลังกินข้าวหมูแดงอย่างเอร็ดอร่อย จู่ๆ ก็มีเสียงทักขึ้นอย่างไม่แน่ใจ "เลขาซ่งเหรอครับ?"

ซ่งเทียนเย่าเงยหน้าขึ้นพร้อมกับพยายามกลืนข้าวในปากลงคอ ใกล้ๆ กันนั้นมีคนที่เขาสั่งให้ไปวิ่งเต้นงานให้ ที่ชื่อเซียนอวี๋สวานยืนอยู่ หัวโล้นๆ เต็มไปด้วยเหงื่อ เสื้อกล้ามตัวย้วยเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ มือจูงเด็กผู้หญิงอายุประมาณห้าหกขวบ ดูเหมือนจะมากินข้าวเหมือนกัน

"ฉันสั่งให้นายไปหาเกาเหลาเฉิงไม่ใช่เหรอ?" ซ่งเทียนเย่ายืดคอ รอจนข้าวลงกระเพาะหมดแล้วค่อยถามเซียนอวี๋สวาน "เจอหรือยัง?"

เซียนอวี๋สวานเอาแขนเสื้อปาดเหงื่อบนหน้า "เจอตั้งนานแล้วครับ บอกคำพูดของเลขาซ่งให้พี่เฉิงฟังหมดแล้ว พี่เฉิงก็ส่งคนไปที่ร้านลูกอมเฉินจี้แล้วด้วย ผมก็เลยแวะกลับบ้านไปดูลูกสาวแป๊บนึงน่ะครับ ค่ารถที่เลขาซ่งให้ ผมก็ไม่ได้ใช้ กะจะเก็บไว้ซื้อเสื้อผ้าให้เมียกับลูก แล้วก็พาลูกลงมากินของอร่อยๆ หน่อยครับ"