บทที่ 325 หนึ่งคมมีด

"อาเย่า ที่เธอยอมควักเงินก้อนโตซื้อซีเจิ้น พร็อพเพอร์ตี้ส์ไม่ใช่เพราะทำเพื่ออาสามกับอวิ่นจือหรอกใช่ไหม?" หลินอวี๋จิ้งนั่งอยู่ตรงข้ามซ่งเทียนเย่าที่โต๊ะอาหาร มองดูเขากินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

ซ่งเทียนเย่าพุ้ยข้าวกับปลาเข้าปากจนแก้มตุ่ย เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้หลินอวี๋จิ้ง แล้วพยายามกลืนอาหารลงคอ ในสายตาของเธอ ภาพซ่งเทียนเย่ากินข้าวมูมมามแบบนี้ช่างเหมือนกับตอนที่ครอบครัวตระกูลซ่งนั่งล้อมวงกินข้าวด้วยกันสมัยที่เขายังเด็กไม่มีผิด

หลินอวี๋จิ้งเห็นซ่งเทียนเย่ายืดคอกลืนข้าวคำโตจนลูกกระเดือกปูด ก็อดหัวเราะไม่ได้ เธอยื่นกล่องกระดาษทิชชูให้เขา "ค่อยๆ กินสิ ระวังติดคอนะ กินเสร็จแล้วค่อยคุยก็ได้ โตป่านนี้แล้วยังกินข้าวเหมือนเด็กๆ อยู่เลย"

ซ่งเทียนเย่ายิ้มกว้างให้หลินอวี๋จิ้ง มือยังคงถือชามข้าว คีบกับข้าวเข้าปากอย่างรวดเร็ว จนข้าวหมดชาม เขาถึงดึงทิชชูมาเช็ดปาก "อิ่มแล้วครับ"

เมื่อเห็นอาหญิงสามนั่งมองเขาอย่างเงียบๆ รอฟังคำตอบ ซ่งเทียนเย่าก็ถอนหายใจ "ตอนนี้ผมพอมีเงินอยู่บ้าง จะบอกว่าที่ทำไปเพื่อแก้แค้นตระกูลหลินให้อาสามกับอวิ่นจืออย่างเดียว มันก็คงดูโอเวอร์ไปหน่อย จริงๆ แล้วผมแค่อยากซื้อที่ดินน่ะครับ ซื้อของใครก็เหมือนกัน ในเมื่อตระกูลหลินมีที่ดินเยอะ แถมผมก็หมั่นไส้พวกนั้นด้วย งั้นก็ซื้อของตระกูลหลินนี่แหละ... ก็เลยมีเหตุผลส่วนตัวปนอยู่บ้างน่ะครับ"