บทที่ 329 ตระกูลหลินจัดการธนาคารเรียบร้อย

"เสียใจด้วยนะคุณซ่ง ดูเหมือนใบขอกู้เงินของคุณจะถูกเลื่อนออกไปแบบไม่มีกำหนด น่าจะจนกว่าเรื่องของคุณกับตระกูลหลิน จะจบลงนั่นแหละ แต่ผมเดาว่าถึงตอนนั้นคุณคงไม่ต้องการเงินก้อนนี้แล้วล่ะ" เสิ่นปี้เดินเข้ามาในคอฟฟี่ช็อปของโรงแรมดัดลีย์นั่งลงตรงข้ามซ่งเทียนเย่าด้วยความสุภาพ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ

เมื่อเห็นสีหน้าผิดหวังของเสิ่นปี้ ซ่งเทียนเย่าก็ยิ้มแล้วยกมือเรียกบริกร "ขอกาแฟให้คุณเสิ่นแก้วหนึ่งครับ"

"เงินน่ะ จะไปกู้ที่ไหนก็เหมือนกันแหละ ไม่เป็นไรหรอก ได้ยินมาว่าคุณถูกตำหนิ แถมยังโดนย้ายไปสาขาอื่นอีกงั้นเหรอ? ก่อนที่คุณจะมา แองจี้ เพอร์ริสเพิ่งวางสายจากจอห์น โบว์เขาบอกว่าตระกูลหลินกำลังจะกู้เงิน 15 ล้านจากเอชเอสบีซีโดยเอาที่ดินเปล่าในคอสเวย์เบย์ไปค้ำประกัน" ซ่งเทียนเย่าคนกาแฟในแก้วพลางพูดกับเสิ่นปี้

เสิ่นปี้พยักหน้าเบาๆ ยิ้มเจื่อน "ใช่ สงสัยช่วงนี้ผมจะทำงานราบรื่นเกินไปหน่อย เลยเผลอตัวพูดจารุนแรงไปบ้าง แต่ผมไม่ได้คิดว่าตัวเองทำอะไรผิดนะ เขาก็เลยให้เลือกว่าจะลาออก หรือจะไปอยู่สาขาซาบาห์ในมาลายา ซึ่งเป็นสาขาที่จนที่สุด และทำยอดได้แย่ที่สุดของเอชเอสบีซี"

"ช่วงนี้ผมกำลังช็อตเงิน แถมคงไม่มีเวลาไปส่งคุณด้วย ผมเดาว่าคุณคงไม่คิดจะลาออกหรอกนะ" ซ่งเทียนเย่าล้วงสมุดโน้ตปกสวยออกจากกระเป๋าเสื้อ เลื่อนไปตรงหน้าเสิ่นปี้ "พอรู้จากจอห์น โบว์ว่าคุณโดนตำหนิและต้องระเห็จไปซาบาห์ ผมก็เลยรีบเตรียมเจ้านี่ให้ ผมวานพวกพ่อค้าชาวจีนในสมาคมการค้าแต้จิ๋วรวบรวมข้อมูลของนักธุรกิจชาวจีนในซาบาห์และละแวกใกล้เคียงมาให้ได้สิบกว่าราย หวังว่าจะช่วยให้คุณทำยอดที่ซาบาห์ได้บ้างนะ"