บทที่ 347 คำเตือน

หลินเสี้ยวคังอยู่ในโรงพยาบาลหย่างเหอ เขาเข้าไปเยี่ยมหลินอวี๋จิ้งและเฝิงอวิ่นจืออย่างเร่งรีบ ภายใต้สายตาที่จับจ้องของจิ่วเหวินหลง ฉีเหว่ยเหวิน เมิ่งหว่านชิง และคนอื่นๆ ขณะที่เดินผ่านโถงทางเดินของโรงพยาบาล เขายังเห็นลุงปิ่งที่เปลี่ยนมาสวมเสื้อกล้ามธรรมดา นั่งหลับตาพักผ่อนอยู่บนม้านั่งยาว ดูราวกับชายชราในบั้นปลายชีวิต หลังจากเข้าไปทักทายลุงปิ่งแล้ว หลินเสี้ยวคังก็เดินไปที่ลานจอดรถเพื่อเตรียมตัวขับรถออกไป

พอเพิ่งก้าวเข้าสู่ลานจอดรถ ฝีเท้าของหลินเสี้ยวคังก็ต้องชะงักลง เพราะพี่รองหลินเสี้ยวเชี่ยกำลังพิงหน้ารถและเหม่อมองไปยังทิศทางหนึ่ง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของหลินเสี้ยวคัง หลินเสี้ยวเชี่ยก็ดึงสติกลับมา ระบายยิ้มออกมาบางๆ แล้วกวักมือเรียกหลินเสี้ยวคัง

หลินเสี้ยวคังเดินเข้าไปหาด้วยความหวาดหวั่นเล็กน้อย ยืนอยู่ตรงหน้าหลินเสี้ยวเชี่ยแล้วเอ่ยเรียกพี่รอง

"ตบหน้านายไป ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า" หลินเสี้ยวเชี่ยยื่นมือไปแตะใบหน้าของหลินเสี้ยวคังเบาๆ หลินเสี้ยวคังสูดลมหายใจเข้าลึก เอียงศีรษะหลบไปด้านข้างเล็กน้อย แล้วเอ่ยด้วยความเกรงกลัวว่า "ไม่เจ็บแล้วครับ"

หลินเสี้ยวเชี่ยยืดตัวตรงจากหน้ารถ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืนเบื้องบน แล้วพูดกับหลินเสี้ยวคังว่า "ที่ตีไป พี่รองผิดเอง แต่ถ้านายทำผิดแล้วพี่ไม่สั่งสอน วันหน้านายจะยิ่งทำผิดพลาดมากกว่านี้ พี่ตบนายฉาดหนึ่ง ยังไงมันก็ดีกว่าปล่อยให้นายไปโดนคนอื่นตี ขึ้นรถสิ ไปนั่งรถเล่นเป็นเพื่อนพี่รองหน่อย"