บทที่ 365 สองตัวช่วยต่างแดนมาเยือน

ณ สนามบินไคตั๊ก ฮ่องกง คราวนี้ซ่งเทียนเย่าไม่ได้ขับแค่รถฟอร์ด 49 คันเก่งของตัวเองมารับ แต่ยังอุตส่าห์ยืมรถโรลส์-รอยซ์คันหรูที่ฉู่เสี้ยวซิ่นเพิ่งซื้อใหม่มาด้วย แถมยังยืมตัวเฉินซิงฝู คนขับรถของคุณชายรองฉู่มาเสร็จสรรพ ตอนนี้เขากับหวงลิ่วและเฉินซิงฝูยืนรออยู่ที่ห้องผู้โดยสารขาเข้า ชะเง้อคอมองไปทางทางเดินผู้โดยสารราวกับหินรอคอยสามีไม่มีผิด

ท่าทางแบบนี้ทำเอาหวงลิ่วที่ยืนอยู่ข้างๆ อดเบ้ปากหมั่นไส้ไม่ได้ เจ้านายของเขาดูลำเอียงไปทางแหม่มฝรั่งมากกว่าพี่เจ้อวิ๋นกับคุณหว่านชิงอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่เคยเห็นซ่งเทียนเย่าทำหน้าร้อนรนกระวนกระวายแบบนี้เวลารอผู้หญิงคนอื่นเลย

เมื่อผู้โดยสารเริ่มทยอยเดินออกมาจากช่องทางเดิน ซ่งเทียนเย่าก็ยืดหลังตรงโดยอัตโนมัติ แต่คราวนี้แองจี้ เพอร์ริสไม่ได้เดินออกมารั้งท้ายเหมือนคราวก่อน ผ่านไปสิบนาทีเต็มจนผู้โดยสารส่วนใหญ่เดินออกไปหมดแล้ว ทางเดินเริ่มกลับมาโล่งอีกครั้ง ถึงได้เห็นเธอเดินเคียงคู่มากับร่างที่ดูมีอายุสองร่าง พร้อมด้วยคนที่ดูเหมือนผู้ช่วยอีกสองคนเดินตามหลังมา

"มาดามคะ คุณกอร์คะ นี่คือแฟนของฉันค่ะ ซ่งเทียนเย่า" แองจี้ เพอร์ริสเห็นซ่งเทียนเย่าพาหวงลิ่วกับเฉินซิงฝูเดินเข้ามาหา ก็ยิ้มกว้างพลางแนะนำตัวให้ผู้อาวุโสทั้งสองคนที่อยู่ข้างๆ รู้จัก

ผู้อาวุโสคนหนึ่งคือ มาดามจูเลียน่า แอบบีย์ อดีตอาจารย์ที่ปรึกษาของแองจี้ เพอร์ริส สมัยที่เธอฝึกงานอยู่ที่สำนักงานกฎหมายคลิฟฟอร์ดแชนซ์ เธอมีเรือนผมสีเงินสลวย แม้จะอายุใกล้หกสิบแล้วแต่ก็ยังดูสง่างามและปราดเปรียว ในชุดสูทกระโปรงสตรีตัดเย็บจากผ้าเนื้อดี เธอกวาดสายตาคมกริบมองซ่งเทียนเย่าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้