บทที่ 381 นโยบายใหม่

"แองจี้ ลูกศิษย์ที่รักของฉัน" จูเลียน่า แอบบีย์กับแองจี้ เพอร์ริสนั่งอยู่ในมินิบาร์ของห้องสวีท เปิดสปาร์กลิงไวน์อิตาลีหนึ่งขวดเพื่อพูดคุยกันหลังมื้อค่ำ จูเลียน่า แอบบีย์ที่ถอดคราบความเจ้าระเบียบและเคร่งขรึมออก ดูเหมือนหญิงชราผู้ใจดีคนหนึ่ง เธอลูบคลำแก้วคริสตัลในมือพลางกล่าวกับแองจี้ เพอร์ริสว่า "ถึงแม้หลายวันที่ผ่านมาฉันจะยังไม่ได้คุยอะไรกับแฟนหนุ่มชาวจีนของเธอเลย แต่ฉันก็สัมผัสได้นะว่า ดูเหมือนเขาจะรักผลประโยชน์มากกว่ารักเธอซะอีก"

แองจี้ เพอร์ริสดันโถน้ำตาลบนบาร์ไปทางอาจารย์อย่างสง่างาม ก่อนจะเสยผมและยิ้มตอบว่า

"ฉันไม่คิดแบบนั้นนะคะ ถ้าเขาไม่รักฉัน เขารักแค่ความมั่งคั่ง งั้นเขาก็คงไม่วางใจยกทรัพย์สินทั้งหมดของเขามาไว้ในมือฉันหรอกค่ะ ถ้าตอนนี้ฉันกลับอังกฤษ เขาก็จะกลายเป็นยาจกไปเลยนะคะ"

"เรื่องนั้นมันเกี่ยวอะไรกับที่ฉันเพิ่งพูดไปงั้นเหรอ" จูเลียน่า แอบบีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ฉันไม่คิดว่าการที่เธอช่วยเขาถือครองทรัพย์สิน มันจะแปลว่าเขารักเธอนะ เขาแค่ใช้ความรักที่เธอมีต่อเขา เพื่อส่งสัญญาณกลับมาบอกเธอว่าเขาเชื่อใจเธอก็เท่านั้น แน่นอนล่ะว่านี่มันเป็นนิสัยเสียของคนเป็นทนายอย่างฉัน ที่มักจะมองทุกคนในแง่ร้ายไว้ก่อน รวมถึงตัวฉันเองด้วย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำลายความรักของพวกเธอนะ ฉันก็แค่ยังสัมผัสไม่ได้ถึงความรักที่เขามีต่อเธอก็เท่านั้นเอง"

รอยยิ้มบนใบหน้าของแองจี้ เพอร์ริสเต็มไปด้วยความมั่นใจ "ฉันสัมผัสได้ค่ะว่าอาจารย์รังเกียจหรือไม่ก็ไม่ค่อยชอบหน้าเขา ฉันรู้ค่ะว่าตอนนี้ในสายตาคนอื่น เขาอาจจะเป็นคนที่น่ารังเกียจหรือถึงขั้นน่ากลัว ในวงการธุรกิจ เขาเหมือนจระเข้ที่ละโมบและไม่มีวันกินอิ่ม มันจะค้นหาเหยื่ออย่างรวดเร็ว ฉวยโอกาส แล้วจู่โจมอย่างฉับไว ดุร้ายอำมหิต ขยายอำนาจของตัวเอง แล้วก็มองหาเหยื่อรายต่อไป เรื่องพวกนี้ฉันรู้ดีค่ะ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดฉันเลย บางทีลักษณะนิสัยแบบนี้ของเขาอาจจะดึงดูดพวกผู้หญิงที่บูชาวัตถุและเงินตรา แต่ถ้าเขามีดีแค่นี้ เขาคงดึงดูดฉันไม่ได้หรอกค่ะ เพราะคนอังกฤษหลายคนก็เป็นจระเข้ที่ดุร้ายยิ่งกว่าเขาซะอีก ถ้าฉันแค่อยากจะแต่งงานกับสัตว์ป่าสักตัว หาเอาในประเทศเราเองไม่เหมาะกว่าเหรอคะ จริงไหม"