บทที่ 416 ความจงรักภักดีของซุนจื้อจง

"ถึงไม่มีซีเจินพรอพเพอร์ตี แต่ก็ยังมีโรงงานน้ำอัดลมเหลียนเหออยู่ ต่อให้ตระกูลหลินจะสูญเสียอำนาจ แต่ตราบใดที่ยังมีโรงงานน้ำอัดลม ก็คงไม่อดตายแน่ แต่ทว่าตอนนี้คนงานทั้งหมดในโรงงานน้ำอัดลมเหลียนเหอ กลับกลายเป็นผู้ต้องสงสัยจากแก๊งเหออันเล่อ ที่เข้าไปพัวพันกับการลักลอบขนสินค้าต้องห้าม แถมโรงงานนี้ยังเป็นเครื่องจักรผลิตเงินสดได้ตลอดเวลาด้วย แบบนี้ก็ต้องมีคนสนใจเยอะแน่ๆ" ซ่งเทียนเย่ายืนอยู่ในห้องหนังสือของคฤหาสน์ที่ตระกูลฉู่มอบให้ ชื่นชมหนังสือหลายสิบเล่มที่เจ้าของเก่าทิ้งไว้ให้

ก่อนหน้านี้ซ่งเทียนเย่าแทบไม่ค่อยมาที่คฤหาสน์หลังนี้เลย ส่วนใหญ่เขาจะพักอยู่ที่โรงแรมตู้ลี่ซื่อมากกว่า เหตุผลแรกก็คือ ที่โรงแรมมีพนักงานคอยทำความสะอาดให้ทุกวัน แต่ที่คฤหาสน์ยังไม่ได้หาคนรับใช้ การมาอยู่คนเดียวมันออกจะวังเวงไปหน่อย เหตุผลที่สองคือ ในตอนที่การต่อสู้กับตระกูลหลินยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ การที่เขารีบย้ายเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนบ้านกับฉู่เสี้ยวซิ่น อาจจะทำให้ตระกูลฉู่และตระกูลหลูที่อยู่เบื้องหลัง คิดระแวงว่าเขากำลังหาทางพึ่งใบบุญอีกก็เป็นได้

สำหรับพวกตระกูลคหบดีชาวจีน คฤหาสน์หลังเดียวอาจจะไม่ได้สลักสำคัญอะไร แต่พวกเขามักจะระแวดระวังเจตนาแอบแฝงของคนนอกอยู่เสมอ

แต่ตอนนี้ ทั้งสองเหตุผลนี้ก็ไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป หลังจากที่แองจี้ เพอร์ริส ไปพักอยู่เป็นเพื่อนอาจารย์หญิงชราที่โรงแรมฮ่องกงได้ไม่กี่คืน หญิงชราจอมจู้จี้ก็เริ่มบ่นว่าสภาพแวดล้อมของโรงแรมมันแย่เกินไป เธอต้องการสวนสวยๆ ระเบียงกว้างๆ และที่สำคัญที่สุดคือ ต้องมีห้องครัวส่วนตัวให้เธอได้ทำอาหารว่างยามบ่าย เพื่อดื่มด่ำกับบรรยากาศยามบ่ายอย่างสุนทรีย์

แองจี้ เพอร์ริส นึกถึงคฤหาสน์หลังนี้ขึ้นมาได้ จึงจ้างแม่บ้านชาวรัสเซียขาวสองคนมาช่วยทำความสะอาด แล้วก็พาจูเลียน่า แอบบีย์ ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่