บทที่ 418 ไล่ต้อนจนมุม

"กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!" เสียงโทรศัพท์ในห้องรับแขกของคฤหาสน์ดังขึ้น

หลูเพ่ยอิ๋งกับฉู่เสี้ยวซิ่นกลับไปแล้ว ส่วนแองจี้ เพอร์ริส กับจูเลียน่า แอบบีย์ ก็กลับเข้าห้องนอนไปพักผ่อนแล้ว ภายในห้องรับแขกชั้นล่างจึงเหลือเพียงไม่กี่คน

แม่บ้านชาวรัสเซียขาวที่กำลังเตรียมจานผลไม้และมื้อดึกให้ซ่งเทียนเย่ากับจี้เหวินหมิง ทำท่าจะวางอาหารที่เพิ่งหั่นเสร็จในมือลงเพื่อไปรับโทรศัพท์ แต่จี้เหวินหมิงก็ก้าวออกมาจากห้องหนังสือที่อบอวลไปด้วยควันบุหรี่เสียก่อน "ผมรับเอง"

จี้เหวินหมิงเดินไปที่โต๊ะวางโทรศัพท์ ยกหูโทรศัพท์ไม้วอลนัตประดับทองคำขึ้นมา "ฮัลโหล ที่นี่คฤหาสน์ของคุณซ่งเทียนเย่าครับ ไม่ทราบว่าใครสายครับ"

โทรศัพท์สายนี้คุยกันสั้นมาก ปลายสายพูดแค่ไม่กี่ประโยคก็วางสายไป จี้เหวินหมิงสูดลมหายใจเข้าลึก วางหูโทรศัพท์กลับเข้าที่เดิม ด้วยความตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ ทำให้เขาลงน้ำหนักมือแรงไปหน่อย หูโทรศัพท์แทบจะถูกกระแทกกลับลงบนแป้นดังปัง!