บทที่ 442 ฮิวจ์ บีเวอร์

ถึงแม้ชาวลอนดอนจะชื่นชอบวรรณกรรมเรื่อง "โอลิเวอร์ ทวิสต์" ของชาลส์ ดิกคินส์ มากแค่ไหน แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะชื่นชอบสภาพอากาศที่เต็มไปด้วยหมอกควันแบบนี้ มองออกไปที่ถนนหน้าโรงแรมคลาวด์ทาวเวอร์สิ ถึงจะเป็นตอนกลางวันแสกๆ แต่ตำรวจจราจรลอนดอนกลับต้องจุดตะเกียงแก๊สเพื่อใช้เป็นสัญญาณไฟจราจร คอยบอกทางรถราที่สัญจรไปมา

ซ่งเทียนเย่ารู้ดีว่าในชาติก่อน พวกคนอังกฤษต้องใช้เวลาและพลังงานไปกว่าครึ่งศตวรรษ ในการจัดการกับปัญหาหมอกควันที่ปกคลุมกรุงลอนดอนแห่งนี้ ต้องสังเวยชีวิตชาวลอนดอนไปนับหมื่นนับแสนคน กว่าจะได้ท้องฟ้าที่สดใสของลอนดอนกลับคืนมา

ตอนนี้แหละ เป็นช่วงเวลาที่พวกคนอังกฤษกำลังปวดหัวอย่างหนัก ซ่งเทียนเย่าไม่ได้สนใจหรอกว่าจะช่วยพวกอังกฤษแก้ปัญหาหมอกควันยังไง แต่ถ้าเป็นเรื่องการใช้หมอกควันเพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเองล่ะก็ เขาถนัดนักล่ะ

การจะเขียนบทความเกี่ยวกับเรื่องนี้สักชิ้นไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่ถ้าคิดจะใช้เรื่องแค่นี้เพื่อหวังชื่อเสียงหรือเกียรติยศใหญ่โตล่ะก็ คงเป็นไปได้ยาก เพราะระบบการแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ของอังกฤษในตอนนี้ยังค่อนข้างเข้มงวดและมีเงื่อนไขเยอะ ด้วยฐานะของเขาที่เป็นแค่ประชาชนในอาณานิคมฮ่องกงของจักรวรรดิอังกฤษ อย่าว่าแต่จะหวังบรรดาศักดิ์ระดับสูงเลย แม้แต่บรรดาศักดิ์ระดับล่างก็ยังเป็นเรื่องเพ้อฝัน

แต่โชคดีที่ถึงเขาจะไม่มีโอกาส แต่พอมองไปที่แองจี้ เพอร์ริส ที่กำลังคุยอย่างออกรสกับคุณนายเบสส์ เขาก็ยังมีแฟนสาวชาวอังกฤษคนนี้อยู่