บทที่ 487 ห้องอาหารฮาร์ปอันวุ่นวาย (1)

นั่งรถฝ่าวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืน เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางทำเป็นเคร่งขรึมของฉู่เสี้ยวซิ่น ซ่งเทียนเย่าก็รู้สึกขำ

แต่พอขำเสร็จ ก็อดนับถือคุณชายรองฉู่ไม่ได้เหมือนกัน ถึงเขาจะไม่ใช่นักบวชผู้เคร่งครัด แต่เรื่องจีบหญิงนี่ เขาเทียบคุณชายรองฉู่ไม่ติดเลยจริงๆ อย่างเรื่องที่บอกว่านัดจ๊อกกี้ไปกินข้าวด้วยกัน ซ่งเทียนเย่าก็นึกไม่ออกว่าการหาผู้หญิงมันไปเกี่ยวอะไรกับจ๊อกกี้ ฮ่องกงตอนนี้ไม่มีจ๊อกกี้ผู้หญิงสักหน่อย ถึงมี ซ่งเทียนเย่าก็ไม่คิดว่าฉู่เสี้ยวซิ่นจะมีอารมณ์มานั่งน้ำลายสอกับผู้หญิงที่กล้ามเนื้อขาเป็นมัดๆ แถมง่ามขาด้านๆ หรอกนะ นี่มันยุคห้าศูนย์นะ ไม่ได้มีครีมบำรุงผิวระดับไฮเอนด์มาคอยดูแลผิวพรรณให้จ๊อกกี้ผู้หญิงสักหน่อย

เฉินซิ่งฝูขับรถมาถึงโรงแรมตู้หลี่ซื่อตามคำเร่งเร้าของฉู่เสี้ยวซิ่น พอซ่งเทียนเย่าลงจากรถ รปภ.ชาวอินเดียก็เดินเข้ามาต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไม่ได้ทักทายเป็นภาษาอังกฤษ แต่ใช้ภาษากวางตุ้งที่แปร่งหูทักทายซ่งเทียนเย่าว่า ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ พอเห็นซ่งเทียนเย่าไม่มีกระเป๋าเดินทาง ก็เลยยืนถูมือไปมาอยู่ข้างๆ ด้วยความเก้อเขินเล็กน้อย

ซ่งเทียนเย่าหยิบแบงก์ย่อยยื่นให้ รปภ.รีบตัดหน้าพนักงานเปิดประตู ไปเปิดประตูโรงแรมให้ซ่งเทียนเย่าและฉู่เสี้ยวซิ่นแทน ซ่งเทียนเย่ายังไม่รีบเข้าไป แต่หันไปมองฉู่เสี้ยวซิ่นที่กำลังสั่งให้เฉินซิ่งฝูขับรถกลับไปก่อน พอเฉินซิ่งฝูขับรถออกไปแล้ว ฉู่เสี้ยวซิ่นถึงได้คาบบุหรี่เดินเข้ามา กอดคอซ่งเทียนเย่าด้วยใบหน้าตื่นเต้นสุดขีด "เดี๋ยวนายไปที่เคาน์เตอร์โรงแรมก่อนนะ โทรไปที่บ้านฉัน บอกว่านายเพิ่งกลับมาจากอังกฤษ เลยชวนฉันมากินข้าวด้วย"

พอเห็นท่าทีหน้ามืดตามัวเพราะตัณหา จนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ของฉู่เสี้ยวซิ่น ซ่งเทียนเย่าก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ เดินตามฉู่เสี้ยวซิ่นไปที่เคาน์เตอร์โรงแรม ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาหมุนหมายเลข