บทที่ 497 ผู้คนท่ามกลางสายฝน

เมื่อหลานหมิงจวีพาลูกน้องรีบกลับมาถึงโรงฝิ่น ภายในโรงฝิ่นก็ไม่มีลูกค้าเหลืออยู่แล้ว บนพื้นมีลูกน้องเจ็ดแปดคนนอนจมกองเลือดอยู่ กล้องสูบฝิ่นยี่สิบกว่าอันในนั้นก็ถูกหักทิ้งจนหมด หลานหมิงจวีเดินเข้าไปดูบาดแผลของลูกน้องเหล่านี้อย่างไม่ยี่หระ พบว่าเป็นรอยมีดฟันทั้งหมด เขาเอียงคอส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่อยู่ด้านหลังเข้าไปประคองคนเจ็บขึ้นมา "พาคนเจ็บไปทำแผลที่โรงหมอก่อน!"

ลูกน้องสิบกว่าคนรีบเข้ามาประคองคนเจ็บออกไปทันที ข้างกายหลานหมิงจวีเหลือคนอยู่เพียงห้าหกคน ทุกคนต่างมองมาที่เขา หลานหมิงจวีโบกมือ "ไปที่ท่าเรือสองคน ไปเรียกคนมา คืนนี้ถ้าไม่จัดการพวกคนไทยให้สิ้นซาก พรุ่งนี้เช้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน อ้อ แวะไปถามพี่สือด้วยนะ ว่าพวกคนไทยที่เคยมาคารวะเขาพักอยู่ที่ไหน"

"ครับ ลูกพี่" ลูกน้องท่าทางทะมัดทะแมงสองคนรับคำแล้วหันหลังเดินจากไป

ธุรกิจโรงฝิ่นถูกทำลาย หลานหมิงจวีไม่ได้รู้สึกเสียดายหรือแปลกใจอะไร เพราะเรื่องในยุทธจักรมันก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น แก๊งเฉาหย่งอี้ก็ไม่ได้พึ่งพารายได้จากธุรกิจมืดอย่างซ่อง บ่อน และยาเสพติดเป็นหลักเสียทีเดียว ก็แค่มีสถานที่แบบนี้อยู่ใกล้ๆ ท่าเรือไม่กี่แห่ง เพื่อให้สมาชิกระดับอาวุโสที่ทุ่มเททำงานให้แก๊งมานานอย่างพวกเขาได้มีเงินค่าขนมไว้ใช้จ่ายบ้างก็เท่านั้น ที่สำคัญที่สุดคือ หลานหมิงจวีเชื่อมั่นว่าเขาสามารถทวงคืนความสูญเสียจากพวกคนไทยได้เป็นสิบเท่าร้อยเท่า

หลานหมิงจวียืนอยู่กลางร้าน เพิ่งจะหยิบบุหรี่มวนหนึ่งขึ้นมาจุด เสียงหนึ่งก็ดังมาจากหน้าประตู