บทที่ 535

"สวีเอินปั๋วด่านายว่า 'โคตรแม่มึง' สองคำ แล้วก็ปล่อยพวกนายมาง่ายๆ แบบนี้น่ะเหรอ"

ซ่งเทียนเย่าที่นั่งอยู่บนโซฟา หลังจากฟังเรื่องราวที่สวีหมิ่นจวินเล่าให้ฟังจนจบ เขาก็เอามือลูบหน้า ก่อนจะหันไปมองหวงลิ่วที่ยืนอยู่ข้างๆ

หวงลิ่วยืนสั่นขา ท่าทางกวนโอ๊ยเหมือนพวกอันธพาล "เจ้านายครับ ไม่ใช่สวีเอินปั๋วปล่อยผมนะ แต่เป็นลุงเหลียงของบ้านสวีต่างหากที่ออกหน้าห้ามไว้ อีกอย่าง ไอ้คำว่า 'โคตรแม่มึง' ที่สวีเอินปั๋วด่าน่ะ มันไม่ได้ด่าแม่ผมนะเว้ย ผมเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด เจ้านายยังมีกะจิตกะใจมาด่าผมอ้อมๆ อีกเหรอ"

ซ่งเทียนเย่าถูกหวงลิ่วกวนจนหลุดขำ ถลึงตาใส่แล้วยกเท้าเตะไปทีนึง หวงลิ่วก็แกล้งร้องโอดโอยเกินเบอร์กุมต้นขาไว้ บรรยากาศตึงเครียดในห้องเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น

สวีหมิ่นจวินที่นั่งอยู่ตรงข้ามรู้สึกไม่เข้าใจท่าทีของซ่งเทียนเย่าในตอนนี้ ในเมื่อสวีเอินปั๋วแสดงท่าทีชัดเจนว่าจะแตกหักแล้ว ทำไมซ่งเทียนเย่ายังมีกะจิตกะใจมาล้อเล่นกับหวงลิ่วได้อีก เขาไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกันแน่