บทที่ 70 ขาดเงิน

"ต้องให้ผมทำอะไรบ้าง?" แองจี้ เพอร์ริส รู้สึกว่าแววตาที่เปลี่ยนแปลงไปเพียงเสี้ยววินาทีของชายหนุ่มชาวจีนคนนี้ช่างน่าหลงใหลเสียจริง "คุณไม่กลัวว่าฉันจะหลอกเอาเงินคุณไปหรือไง?"

"รองอธิบดีที่กระเป๋าใหญ่ขนาดนั้น คุณหลอกเขาไปไม่ได้หรอกครับ" ซ่งเทียนเย่าหยิบกล่องใส่นามบัตรออกจากกระเป๋าถือของตัวเองแล้วเลื่อนไปตรงหน้าแองจี้ เพอร์ริส "ผมเตรียมไว้ให้คุณตั้งแต่ช่วงบ่าย เผื่อพรุ่งนี้ตอนไปพบภรรยารองอธิบดีพวกนั้น คุณอาจจะได้ใช้"

แองจี้ เพอร์ริส ค่อยๆ เลื่อนเปิดกล่องนามบัตรที่ทำจากไม้ เมื่อช่องเปิดเลื่อนออก นามบัตรใบหนึ่งก็ถูกดันออกมาโดยอัตโนมัติ

"กลิ่นมิ้นต์ด้วย" แองจี้ เพอร์ริส สูดดมกลิ่นมิ้นต์ที่โชยออกมาพร้อมกับตอนที่กล่องนามบัตรเปิดออก เธอหยิบนามบัตรแนวตั้งใบนั้นขึ้นมาดู ด้านหน้าของนามบัตรมีเพียงตัวอักษรย่อชื่อภาษาอังกฤษสีม่วงเข้มว่า AP อยู่ตรงกลาง ด้านล่างของตัวอักษรเป็นชื่อภาษาอังกฤษเต็มของเธอด้วยฟอนต์สีดำ ที่สำคัญที่สุดคือ พื้นหลังของนามบัตรไม่ใช่สีขาวหรือสีดำแบบทั่วไป และไม่มีการพิมพ์ตราสัญลักษณ์หรือลวดลายแบบอังกฤษที่ดูรุงรัง แต่ใช้สีเหลืองอมน้ำตาลแบบหนังเก่าที่ดูคลาสสิก แล้วพิมพ์ลวดลายสไตล์โรมาเนสก์สีเข้มซึ่งเป็นที่นิยมในสังคมชั้นสูงของอังกฤษยุคเรอเนสซองซ์ทับลงไป

เมื่อพลิกดูด้านหลัง ใต้ชื่อของเธอมีแถบสีน้ำเงิน ขาว แดง ซึ่งเป็นสีเดียวกับธงชาติอังกฤษพาดผ่านตัวนามบัตร และเหนือแถบสีเหล่านั้นขึ้นไปคือชื่อของเธอที่ตัวอักษรใหญ่ที่สุด ส่วนด้านบนของชื่อมีตัวอักษรสามแถวที่ค่อยๆ เล็กลงตามลำดับ คือชื่อบริษัท ที่อยู่บริษัท และเบอร์โทรศัพท์บริษัท ตามลำดับ โดยคำว่า 'ผู้อำนวยการฝ่ายกฎหมาย' ถูกจัดวางในแนวตั้งไว้ที่ส่วนท้ายของตัวอักษรทั้งสามแถวนั้น

การจัดวางไม่ได้เน้นความสมมาตรแบบนามบัตรโบราณ แต่ดูสบายตาอย่างเหลือเชื่อ การออกแบบที่ประณีตที่สุดคือ ด้านหน้าของนามบัตรมีเพียงชื่อเดียวเท่านั้น ไม่มีข้อมูลอื่นใดปะปน ทำให้เวลาส่งนามบัตรให้ใครก็ไม่ดูเป็นการอวดอ้างจนเกินงาม แต่ต้องการให้ฝ่ายตรงข้ามต้องเป็นผู้พลิกดูข้อมูลอื่นด้วยตัวเอง

"ผมอุตส่าห์ให้ทางโรงแรมช่วยเตรียมกลิ่นมิ้นต์ที่ใช้สำหรับพรมเสื้อผ้ามาให้ แล้วเอามาอบไว้ในกล่องปิดสนิทตั้งแต่มื้อเที่ยง ถึงได้กลิ่นหอมจางๆ แบบนี้แหละครับ" ซ่งเทียนเย่ากล่าว "ตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายกฎหมายบริษัทการค้าลี่คัง ผมเดาว่าน่าจะใช้งานได้ดีกว่าตำแหน่งทนายความของคุณนะ อย่างน้อยก็ในแง่ของท่าทีที่พวกคนอังกฤษพวกนั้นจะมีต่อคุณ"

"เคยมีคนบอกคุณไหมว่าคุณควรไปเรียนสถาปัตยกรรมหรือดีไซน์เสื้อผ้า? มันประณีตมากเลยค่ะ" แองจี้ เพอร์ริส พลิกนามบัตรในมือไปมา "คุณเคยโตที่อังกฤษมาเหรอคะ?"

"ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะไม่ถามต่อ แต่จะรีบกลับห้อง ล็อกประตู แล้วนอนหลับให้สบาย พรุ่งนี้ตื่นมาค่อยคิดว่าจะไปพบภรรยารองอธิบดีนั่นอย่างไรดี" ซ่งเทียนเย่าลุกจากที่นั่ง เก็บกระเป๋าถือและหนังสือ ยื่นมือไปทางแองจี้ เพอร์ริส "ผมไปส่งคุณที่หน้าห้องพักนะครับ"

"ขอบคุณค่ะ" แองจี้ เพอร์ริส ดื่มไวน์ไปไม่น้อยเพราะต้องการข้อมูลเพิ่มในมื้อค่ำนี้ เธอไม่ได้ปฏิเสธมือที่ซ่งเทียนเย่ายื่นมาให้ แต่จับไว้อย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งสองเดินออกจากคาเฟ่และมุ่งหน้าไปยังโซนห้องพัก

เมื่อส่งแองจี้ เพอร์ริส ถึงหน้าห้องพักอย่างสุภาพบุรุษ ซ่งเทียนเย่าก็กล่าวราตรีสวัสดิ์กับทนายความสาวที่ตั้งใจรวบรวมข้อมูลมาให้เขาอย่างดี ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

แม้ทนายความสาวคนนี้จะแต่งตัวเซ็กซี่ยั่วยวนแค่ไหนในวันนี้ แต่ซ่งเทียนเย่ากลับไม่มีอารมณ์จะไปจีบเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เขาต้องการตอนนี้คือ 'เงิน' แม้โหลวเฟิ่งอวิ๋นจะมีเงินของเขาอยู่ แต่นี่เป็นเรื่องที่ถ้าจะเอาเงินออกมา อย่างน้อยก็ต้องให้ฉู่เสี้ยวซิ่นรับรู้ด้วย หลังจากออกจากโรงแรมและขึ้นรถลาก ซ่งเทียนเย่าก็รีบมุ่งหน้าไปยังลี่ฉือการ์เด้นย่านปักกิ่ง

ที่โถงทางเข้ายังมีผู้จัดการจินผู้มีศีรษะอันโดดเด่นกำลังต้อนรับแขกเหรื่อ พอเห็นซ่งเทียนเย่าเดินเข้ามา เขาก็รีบยิ้มร่าเข้ามาหา "เลขาซ่ง สวัสดีตอนกลางคืนครับ มาหาความสำราญเอง หรือว่ามาหาคุณชายซิ่นครับ?"

"เจ้านายมาหาความสำราญที่นี่ ผมเป็นเลขา ถ้าจะหาความสุขคงไม่มาที่นี่หรอกครับ รบกวนผู้จัดการจินช่วยพาผมไปพบคุณชายซิ่นด้วย" ซ่งเทียนเย่าตอบกลับด้วยรอยยิ้มอย่างมีมารยาท

ซ่งเทียนเย่าเดินตามผู้จัดการจินเข้าไปในห้องเต้นรำ บนเวทีกลางกำลังมีการแสดงของนักร้องและนางระบำอยู่ มีเหล่าคุณชายลูกเศรษฐีคอยตะโกนสั่งให้พนักงานส่งตะกร้าดอกไม้มาให้เป็นระยะ ผู้จัดการจินพาซ่งเทียนเย่ามาที่ที่นั่งแถวหน้าสุด ฉู่เสี้ยวซิ่นนั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะน้ำชา รอบข้างรายล้อมไปด้วยชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกัน โดยมีเฉินจูดี้ที่ซ่งเทียนเย่าเคยเห็นนั่งอยู่ข้างฉู่เสี้ยวซิ่น คอยรินเหล้าปรนนิบัติทุกคนอย่างสงบเสงี่ยม

"อาเย่า? มาที่นี่ดึกป่านนี้เลยเหรอ? หรือว่าจะมาอวดว่าจัดการทนายฝรั่งนั่นได้แล้ว? ดูไม่เหมือนนะเนี่ย?" เดิมทีฉู่เสี้ยวซิ่นกำลังคุยเล่นกับเพื่อนข้างๆ พอเห็นซ่งเทียนเย่าเดินมาตามทางเดิน เขาก็รีบกวักมือเรียกด้วยความตื่นเต้น "มานั่งนี่สิ"

พูดจบเขาก็โบกมือไปทางเฉินจูดี้ข้างๆ "จูดี้ เธอช่วยไปที่หลังเวทีแนะนำเพื่อนให้พวกอาเย่าสักคนสิ ดูหน้าตามันสิยังดูสดชื่นอยู่เลย แสดงว่ายังคว้ามาไม่ได้ จะ陪เหล้า (นั่งดื่ม) หรือ出街 (ไปเที่ยวด้วย) ก็ลงบัญชีฉันได้เลย"

"มีเรื่องจะปรึกษาคุณชายซิ่นสักหน่อยครับ" ซ่งเทียนเย่าเดินเข้ามา ขอบคุณเฉินจูดี้ที่ลุกสละที่นั่งให้ ก่อนจะนั่งลงข้างฉู่เสี้ยวซิ่นแล้วพูดขึ้น

ฉู่เสี้ยวซิ่นไม่ได้รีบถามอะไร แต่โอบไหล่ซ่งเทียนเย่าแสดงความสนิทสนม อีกมือถือแก้วเหล้าหันไปพูดกับเพื่อนๆ ว่า "อาเย่า ซ่งเทียนเย่า เลขาของฉันเอง วันไหนหาฉันไม่เจอไปหาที่บริษัทได้เลย ตราบใดที่ไม่ใช่เรื่องไปนอนกับผู้หญิง จะคุยเรื่องอะไรกับมันก็เหมือนคุยกับฉันนั่นแหละ"

รอจนซ่งเทียนเย่าดื่มเบียร์ร่วมวงกับพวกลูกเศรษฐีที่เข้ามาทักทายจนครบทุกคนแล้ว ฉู่เสี้ยวซิ่นจึงถามขึ้น "ถ้ามาที่นี่ ทำไมไม่โทรบอกกันที่โรงแรมล่ะ เดี๋ยวฉันให้คนขับรถไปรับนายเอง มีเรื่องอะไรเหรอ?"

"ขาดเงินครับ" ซ่งเทียนเย่าแบมือให้ฉู่เสี้ยวซิ่น "ขาดเงินก้อนโตเลยครับ"

ใบหน้าที่เริ่มกรึ่มของฉู่เสี้ยวซิ่นชะงักไปนิด "เอาจริงดิ? ทนายฝรั่งนั่นมันเปลืองขนาดนั้นเลยเหรอ? ตอนเย็นยังทำท่าใจป้ำบอกจะให้ฉันยืมเงินอยู่เลย ตอนนี้กลายเป็นถังแตกแล้วเหรอ? อาเย่า จีบผู้หญิงน่ะไม่ทำแบบนี้หรอก นอกจากใช้เงินแล้วนายไม่คิดจะใช้ใจหน่อยหรือไง?"

"รองอธิบดีกรมพาณิชย์ ผมอยากให้ลี่คังสร้างสัมพันธ์กับเขา แต่รองอธิบดีไม่ใช่ระดับอธิบดีกรมศุลกากรหรือแค่พนักงานระดับล่างนะ จะใช้เงินไม่กี่หมื่นฟาดหัวไม่ได้หรอก เจอหน้ากันครั้งแรกคงต้องใช้หลายหมื่นเหรียญอยู่ พอจะมีวิธีไหมครับ?" ซ่งเทียนเย่าบอกฉู่เสี้ยวซิ่น "ถ้าไม่มีเดี๋ยวผมไปจัดการเอง แต่ถ้าผมเอาเงินออกมา แล้วภายหลังประธานฉู่รู้เข้า ท่านอาจจะโกรธได้ เลยอยากถามว่าจะนับว่าเป็นเงินที่ผมยืมคุณชายไปได้ไหมครับ?"

"ไอ้เชี่ย เงินตั้งหลายหมื่นเนี่ย ฉันเอาไปไถ่ตัวเหยียนสยงจากซาโถวเจี่ยวได้ตั้งสองเดือนเลยนะ นายบอกว่ามันแค่พอสำหรับไปเจอหน้าเขาครั้งเดียวเหรอ?" ฉู่เสี้ยวซิ่นตะลึงงัน ถามซ่งเทียนเย่าซ้ำด้วยความมึนเมา

ซ่งเทียนเย่าคว้าบุหรี่บนโต๊ะมาจุดสูบ "ลูกพี่ นั่นมันรองอธิบดีกรมพาณิชย์เชียวนะ แถมกำลังจะเลื่อนตำแหน่งเป็นอธิบดี มีระดับเท่ากับอธิบดีกรมตำรวจเลยนะ การจะไปเลียแข้งเลียขาคนระดับนั้น อย่างน้อยต้องระดับหัวหน้าตำรวจสายจีนของกรมตำรวจถึงจะคู่ควร การเจอหน้ากันครั้งนึงเงินหลายหมื่นน่ะ ผมว่าอาจจะยังไม่พอด้วยซ้ำ"

ฉู่เสี้ยวซิ่นหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบ รอให้ซ่งเทียนเย่าจุดไฟให้ แล้วพูดว่า "มันก็แค่ลักลอบขนสินค้าต้องห้ามเอง ต้องทุ่มเงินขนาดนั้นเลยเหรอ? สู้ให้พ่อฉันออกหน้าให้ไม่ดีกว่าเหรอ ไม่ต้องเสียเงินด้วย พ่อฉันยังแปลกใจเลยว่าทำไมลี่คังถึงไม่ให้เขาออกหน้าไปทักทายกับกรมพาณิชย์บ้าง"

"ถ้าผูกมิตรกับรองอธิบดีได้แล้ว ยังต้องกลัวเรื่องของเถื่อนอีกเหรอ? ก็ต้องลักลอบขนไปสักพัก พอสะสมเงินต้นได้แล้ว ก็ถือโอกาสใช้หนังสืออนุมัติของเขาไปทำธุรกิจวัตถุดิบอื่นที่ฮ่องกงกำลังขาดแคลนสิครับ" ซ่งเทียนเย่าคีบบุหรี่พูดกับฉู่เสี้ยวซิ่น "ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ จะเอาไปทำแค่ของเถื่อนมันก็น่าเสียดายของแย่ เรื่องนี้คุณชายเขียนสัญญาเงินกู้กับคนในบ้านก็ได้ หรือจะเขียนกับใครก็ได้ แต่ขออย่างเดียว อย่าให้ประธานฉู่กับคุณชายจงเข้ามาเกี่ยวข้องก็พอ"

"คุณชายคะ มีเพื่อนฉันมาด้วยค่ะ" เฉินจูดี้จูงมือเด็กสาวคนหนึ่งเข้ามา แล้วส่งยิ้มให้ซ่งเทียนเย่า "เลขาซ่ง ลองดูเพื่อนฉันหน่อยสิคะ เป็นยังไงบ้าง?"