บทที่ 82 ขุนนางกังฉินกับซุ้มประตูแห่งความดีงาม

เมื่อซ่งเทียนเย่ากลับมาถึงร้านอาหารของโรงแรมตู้หลี่ซือ ก็เห็นแองจี้ เพอร์ริส กำลังนั่งพูดคุยกับฉู่เสี้ยวซิ่นอย่างสง่างาม พอเห็นฉู่เสี้ยวซิ่นหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อบนหน้าผาก ซ่งเทียนเย่าก็เดาได้ทันทีว่าเจ้านายของเขารับมือกับทนายความสาวฝรั่งคนนี้ไม่ง่ายเลย

และก็เป็นอย่างที่คิด ทันทีที่เขาปรากฏตัวในร้านอาหาร สายตาของฉู่เสี้ยวซิ่นที่กำลังล่อกแล่กมองหาตัวช่วยก็เห็นเขาทันที รีบโบกมือเรียก "อาเย่า ทางนี้ๆ"

บนโต๊ะนอกจากกาแฟสองแก้วแล้วก็ไม่ได้สั่งอะไรมาเลย ซ่งเทียนเย่านั่งลงข้างๆ ฉู่เสี้ยวซิ่น พยักหน้าให้แองจี้ เพอร์ริส ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเล็กน้อย แล้วเอียงตัวไปทางฉู่เสี้ยวซิ่นที่กระซิบเป็นภาษากวางตุ้งมาว่า "นายมันเทพนำโชคชัดๆ ฉันกำลังคิดอยู่เลยว่าเมื่อไหร่นายจะมาช่วยชีวิตฉัน แล้วนายก็โผล่มาจริงๆ เฮ้อ ฝรั่งคนนี้ไม่มีอารมณ์ขันเอาซะเลย คุยแต่เรื่องธุรกิจล้วนๆ ดีนะที่นายมาเร็ว ไม่งั้นฉันคงทนไม่ไหว ต้องแกล้งทำเป็นปวดฉี่หนีไปแล้ว"

"จำเป็นต้องให้เกียรติกันขนาดนี้เลยเหรอครับ ผู้อำนวยการฝ่ายกฎหมายของบริษัทกับเจ้านายต้องมารอเลขาต๊อกต๋อยอย่างผมกินข้าวเนี่ยนะ?" ซ่งเทียนเย่าฟังจบก็มองไปที่แองจี้ เพอร์ริส มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แล้วเอียงคอกระซิบตอบฉู่เสี้ยวซิ่นว่า "งั้นคุณก็เปลี่ยนเรื่องคุยสิครับ คุยเรื่องหนังเรื่องเพลงสิ ของถนัดของคุณไม่ใช่เหรอ?"

"ฉันน่ะถนัด แต่ฝรั่งไม่ถนัดไง ฉันพยายามเปลี่ยนเรื่องตั้งหลายรอบแล้ว แต่หล่อนก็วกกลับมาเรื่องธุรกิจตลอด" ฉู่เสี้ยวซิ่นบ่น

ซ่งเทียนเย่าจึงพูดเป็นภาษาอังกฤษกับแองจี้ เพอร์ริส ว่า "นี่ วันหลังอย่าถามเจ้านายผมเรื่องธุรกิจบ่อยนักสิครับ แค่เขาจ่ายค่าคอมมิชชั่นให้คุณตรงเวลาก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?"

แองจี้ เพอร์ริส ยิ้ม ไม่ยอมพูดภาษาอังกฤษตอบซ่งเทียนเย่า แต่กลับตอบด้วยภาษากวางตุ้งสำเนียงแปร่งๆ ว่า "ฉันก็ต้องทำความเข้าใจสถานการณ์ของบริษัทบ้างสิคะ"

รอจนซ่งเทียนเย่านั่งลงเรียบร้อย ฉู่เสี้ยวซิ่นก็เรียกบริกรมาสั่งอาหาร ซ่งเทียนเย่ามองเจ้านายด้วยความสงสัย "ลูกพี่ มีอะไรจะบอกผมหรือเปล่าครับ? ไม่งั้นจะทำตัวเว่อร์วังขนาดนี้ทำไม ฝรั่งเอาแต่คุยเรื่องธุรกิจคุณก็ยังทนไม่หนี แถมยังอุตส่าห์อยู่รอจนผมมาอีก? ผมบอกไว้ก่อนนะ ถ้าคิดจะมาเอาเงินจากผมล่ะก็ ไม่ต้องเอ่ยปากหรอกนะ"

"เปล่าๆ ไม่ใช่หรอกน่า" ฉู่เสี้ยวซิ่นถูมือไปมา "วางใจเถอะ ไม่ได้จะเอาเงินจากนายหรอก คือว่าจูดี้มีน้องชายคนนึง เข็นรถขายผลไม้อยู่ตามข้างถนน ชีวิตค่อนข้างลำบาก ก็เลยอยากจะเข้ามาทำงานที่ลี่คัง ฉันก็คิดว่ายังไงนายก็กำลังจะเปิดรับสมัครคนอยู่แล้ว ก็เลยกะว่า..."

"นี่คุณรับปากหล่อนไปแล้ว คืนนี้หล่อนก็เลยจะตอบแทนด้วยท่าเด็ดๆ ใช่ไหมล่ะครับ?" ซ่งเทียนเย่ากรอกตาใส่ฉู่เสี้ยวซิ่นพลางถาม

ฉู่เสี้ยวซิ่นก็เลยส่งสายตาแบบ 'ผู้ชายด้วยกัน น่าจะเข้าใจ' กลับไปให้

ส่วนแองจี้ เพอร์ริส ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็สวมบทบาทสุภาพสตรีอังกฤษผู้ดีได้อย่างแนบเนียน ทำหน้าซื่อตาใสเหมือนไม่เข้าใจว่าพวกเขากำลังคุยเรื่องอะไรกัน แล้วก็ยกกาแฟขึ้นจิบรออาหารค่ำไปพลางๆ

"คุณอยากให้ผมเป็นขุนนางกังฉินหรือขุนนางตงฉินล่ะครับ?" ซ่งเทียนเย่าล้วงบุหรี่ยี่ห้อดันฮิลล์ที่ฉู่เสี้ยวซิ่นโยนให้เมื่อคืนออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้ฉู่เสี้ยวซิ่นมวนหนึ่ง แล้วก็จุดสูบให้ตัวเองมวนหนึ่ง ก่อนจะถามยิ้มๆ

ฉู่เสี้ยวซิ่นจุดบุหรี่สูบ แล้วก็หัวเราะร่วน ถามกลับว่า "กังฉินทำยังไง? ตงฉินทำยังไง?"

"กังฉิน ก็เหมือนในงิ้วนั่นแหละครับ ประจบสอพลอ เลียแข้งเลียขาเจ้านาย ก็ต้องทำเป็นเห็นดีเห็นงามไปกับคุณ บอกว่ารับคนเพิ่มอีกสักคนสองคนจะเป็นไรไป แถมยังต้องช่วยดูแลเป็นพิเศษเพื่อเอาอกเอาใจคุณจูดี้ผู้เป็นเพื่อนสนิทของคุณอีก จากนั้นก็ร่วมมือกันสูบเลือดสูบเนื้อกอบโกยเงินทองของคุณชายซิ่นไปไงล่ะครับ" ซ่งเทียนเย่ารอให้บริกรยกกาแฟมาเสิร์ฟ ก็คนไปสองสามทีแล้วพูดต่อ

ฉู่เสี้ยวซิ่นนิ่งคิดไปถึงสองวินาทีอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก "แล้วตงฉินล่ะทำยังไง?"

"ตงฉินก็ต้องปฏิเสธหัวชนฝาสิครับ บริษัทไม่ได้ขาดแคลนกรรมกรแบกหามสักหน่อย จะเอาไอ้พ่อค้าขายผลไม้ไม่ได้เรื่องนั่นเข้ามาทำไม ไล่ให้มันไปตายไกลๆ นู่น"

ฉู่เสี้ยวซิ่นฟังน้ำเสียงหยอกล้อของซ่งเทียนเย่า ก็รู้ได้ทันทีว่าหมอนี่คงตัดสินใจไปแล้ว ก็เลยถามออกไปตรงๆ ว่า "ตกลงนายอยากจะเป็นตงฉินหรือกังฉินล่ะ?"

"ผมเหรอ? แน่นอนว่าผมต้องตกลงให้เขารับเข้ามาอยู่แล้ว แถมผมยังคิดว่าบริษัทเราขาดคนอย่างหนักเลยด้วย คุณน่าจะลองไปถามคุณจูดี้ดูนะว่า มีญาติโกโหติกาคนไหนอยากจะมาทำงานที่ลี่คังอีกไหม เราจะรับมาให้หมดแล้วให้เงินเดือนสูงๆ เลย คุณว่าคุณจูดี้จะดีใจไหมล่ะ? จากนั้นก็ส่งพวกมันออกทะเลไปให้หมด อ๊ะๆ บังเอิญไปเจอโจรสลัดเข้า ก็เลยจับพวกมันโยนลงทะเลเป็นอาหารฉลามให้หมด ทีนี้พอพวกมันตายกันหมดบ้าน วันหลังคุณก็ไม่ต้องมานั่งขอร้องใครแล้วใช่ไหมล่ะ? เลี้ยงดูแม่นกน้อยของคุณอย่างสบายใจ มีเงินให้ใช้ แถมไม่ต้องมานั่งปวดหัวเรื่องปากท้องของครอบครัวหล่อนอีก สมบูรณ์แบบเลยใช่ไหมล่ะครับ?" ซ่งเทียนเย่าหันไปทำหน้าซื่อตาใสมองฉู่เสี้ยวซิ่น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ

ฉู่เสี้ยวซิ่นถึงกับสะดุ้งเฮือกกับคำพูดของซ่งเทียนเย่า เขามองหน้าซ่งเทียนเย่าจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ซ่งเทียนเย่าหัวเราะร่วน "คุณว่าถ้าผมทำแบบนี้ ผมจะเป็นตงฉินหรือกังฉินล่ะ? ล้อเล่นน่า ไม่ต้องมองผมด้วยสายตาแบบนั้นหรอกน่า ผมเป็นเลขานะ ไม่ใช่ฆาตกรโรคจิต ในเมื่อคุณรับปากคุณจูดี้ไปแล้ว ผมก็จะจัดงานสบายๆ ให้หมอนั่นทำก็แล้วกัน อย่างเช่น เป็นคนขับรถ เพราะยังไงต่อไปบริษัทก็ต้องใช้รถอยู่แล้ว ให้หมอนั่นไปสอบใบขับขี่ซะ"

"ไอ้บ้าเอ๊ย ทำเอาฉันเกือบช็อกตายกับน้ำเสียงของนายเมื่อกี้" ฉู่เสี้ยวซิ่นตบไหล่ซ่งเทียนเย่า "งั้นนายก็อย่าลืมกันที่ไว้ให้น้องชายของจูดี้มันด้วยล่ะ ฉันนึกว่านายรับคนเสร็จแล้ว ก็เลยกลัวนายจะลำบากใจ อุตส่าห์ถ่อมารอนายที่ร้านอาหาร รู้งี้ถ้านายรับปากง่ายๆ แบบนี้ เมื่อเช้าฉันก็ถามไปตั้งแต่แรกแล้ว นายกินข้าวกับฝรั่งไปเถอะ ฉันไปหาจูดี้ที่ลี่ฉือการ์เด้นดีกว่า"

เมื่อได้รับคำตอบตกลงจากซ่งเทียนเย่าแล้ว ฉู่เสี้ยวซิ่นก็ไม่คิดจะอยู่ร่วมโต๊ะกินมื้อค่ำต่อ เขาลุกออกไปขึ้นรถมุ่งหน้าไปที่ลี่ฉือการ์เด้นทันที

พอฉู่เสี้ยวซิ่นไปแล้ว แองจี้ เพอร์ริส ก็หันมามองซ่งเทียนเย่าที่กำลังก้มหน้าเติมน้ำตาลใส่กาแฟ "น้ำเสียงที่คุณใช้พูดเมื่อกี้ ไม่เหมือนกำลังล้อเล่นเลยนะ"

ซ่งเทียนเย่ายกกาแฟขึ้นจิบ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "ก็เพื่อให้เจ้านายผมเอาไปเล่าให้คุณจูดี้ฟังเป็นเรื่องตลกไง จะได้ไม่ทำให้ผมกับผู้หญิงไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนนั้นต้องมามองหน้ากันไม่ติด แล้วก็เพื่อให้หล่อนได้รู้จักสถานะนกน้อยในกรงทองของตัวเองซะ จะได้ไม่ริอ่านคิดหวังอะไรมากไปกว่านี้ ไม่อย่างนั้นถ้าวันไหนเจ้านายผมเกิดเบื่อขึ้นมา แล้วหล่อนดันเข้ามามีส่วนร่วมในธุรกิจมากเกินไป ทั้งๆ ที่ไม่มีความสามารถ ไม่มีแบคอัพคอยหนุนหลัง ถึงตอนนั้นมันจะไม่ใช่แค่มองหน้ากันไม่ติดแล้วล่ะ"

"คุณไม่เคยคิดที่จะผูกมิตรกับผู้หญิงคนนั้นไว้บ้างเลยเหรอ? เมื่อกี้ตอนที่ฉันคุยกับคุณฉู่คนนั้น ฉันสังเกตเห็นว่าเขาไม่ประสีประสาเรื่องธุรกิจเลย..." แองจี้ เพอร์ริส พูดไปได้ครึ่งประโยคก็หยุดชะงัก

เห็นได้ชัดว่าจากบทสนทนากับฉู่เสี้ยวซิ่นเมื่อครู่ ทำให้เธอจับจุดได้ว่า เจ้านายตัวจริงของลี่คังคนนี้ ไม่ได้มีความสนใจในเรื่องการทำธุรกิจเลย หรือจะพูดให้ถูกคือ แทบจะไม่มีความรู้เรื่องธุรกิจเลยสักนิด เมื่อดูจากการแสดงออกของซ่งเทียนเย่าในช่วงสองวันที่ผ่านมา หากวันหน้าซ่งเทียนเย่าคิดจะแอบฮุบผลประโยชน์ส่วนใหญ่ของบริษัทลี่คังไป ก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย ยิ่งถ้าเขาสามารถผูกมิตรกับเฉินจูดี้ได้ ก็จะยิ่งช่วยปิดหูปิดตาฉู่เสี้ยวซิ่นได้มิดชิดยิ่งขึ้นไปอีก

"ผมไม่เคยคิดว่าผู้ชายต้องมาพึ่งพาผู้หญิงเพื่อ... อ๊ะ ไม่สิ ผมคิดว่าคุณแองจี้ เพอร์ริส ที่อยู่ตรงหน้าผมนี้คือข้อยกเว้นนะ ถ้าคุณยินดี ผมขอเลี้ยงไวน์แดงคุณสักขวด แล้วเราค่อยมาคุยเรื่องที่คุณไปพบภริยารองอธิบดีสือในวันนี้กัน อ้อ แล้วก็เห็นแก่ไวน์แดงขวดนี้ วันหลังอย่ามาเล่นเกมจิตวิทยากับผมอีกเลยนะ ดูเหมือนคุณจะชอบเห็นผมปล่อยไก่ต่อหน้าคุณเป็นพิเศษเลยนะ" เดิมทีซ่งเทียนเย่าตั้งใจจะพูดตรงๆ ว่า เขาไม่คิดว่าผู้ชายต้องมาพึ่งพาผู้หญิงเพื่อทำเรื่องที่เห็นแก่ตัว แต่พอเห็นทนายฝรั่งเบิกตากว้าง ยืดตัวขึ้นเล็กน้อย เขาก็รู้ตัวทันทีว่าหลุดปากพูดอะไรออกไป จึงรีบเปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน แล้วหันไปทำหน้ามุ่ยแบมือใส่แองจี้ เพอร์ริส อย่างจนใจ

ด้วยความฉลาดและไหวพริบของผู้หญิงคนนี้ เธอไม่ควรถามประโยคที่ว่า "คุณไม่เคยคิดที่จะผูกมิตรกับผู้หญิงคนนั้นไว้บ้างเลยเหรอ?" ออกมาเลยด้วยซ้ำ แต่กว่าซ่งเทียนเย่าจะรู้ตัวว่าโดนหลอกถาม ก็สายไปเสียแล้ว

ยายฝรั่งคนนี้ดูจะชอบใช้ลูกเล่นคำพูดเล็กๆ น้อยๆ มาหลอกล่อเขาอยู่เรื่อย ชอบเห็นเวลาที่เขาพูดไปได้ครึ่งทางแล้วเพิ่งจะรู้ตัวว่าตกหลุมพราง

แองจี้ เพอร์ริส ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหัวเราะออกมา ผิวที่ขาวเนียนเป็นธรรมชาติ บวกกับรอยยิ้มที่ดูพึงพอใจในตอนนี้ เวลานั่งหลังตรงอยู่ตรงหน้าซ่งเทียนเย่า มันช่างดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างประหลาด ต่างจากผู้หญิงทั่วไปที่มักจะขาดความมั่นใจเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชายอย่างที่ซ่งเทียนเย่าเคยเห็นมานักต่อนัก

"รบกวนช่วยเปิดไวน์ชาโต เลโอวิลล์ บาร์ตง ให้เราขวดนึงด้วยค่ะ" แองจี้ เพอร์ริส หันไปสั่งบริกรหลังจากที่เอาชนะเกมจิตวิทยาเล็กๆ กับซ่งเทียนเย่าได้อีกครั้ง

ซ่งเทียนเย่าขยิบตาให้แองจี้ เพอร์ริส "ถึงแม้จะถูกลูกเล่นของคุณหลอกเอาอีกแล้ว แต่ผมก็ต้องยอมรับเลยว่า คุณผู้หญิง คุณช่างเลือกไวน์แดงได้เก่งจริงๆ"

หลังจากบริกรยกไวน์แดงที่ส่งตรงมาจากบอร์กโดซ์มาเสิร์ฟ ระหว่างที่รอให้ไวน์ตื่นตัว แองจี้ เพอร์ริส ก็เริ่มเล่าถึงเหตุการณ์ตอนที่ไปพบภริยาของสือจื้ออี้ในช่วงกลางวัน

ภริยาของสือจื้ออี้คนนี้มีชื่อเต็มว่า เบธ แมนเนอริง ทอมป์สัน มาจากเซนต์คิลดา เมืองเมลเบิร์น รัฐวิกตอเรีย ประเทศออสเตรเลีย ปีนี้อายุสามสิบหกปี หากเทียบกับภริยาของข้าราชการระดับสูงในรัฐบาลอาณานิคมฮ่องกงส่วนใหญ่ ที่อย่างมากก็จบแค่มัธยมศึกษาตอนปลาย หรืออาจจะเรียนประวัติศาสตร์หรือพฤกษศาสตร์มาบ้าง เบธถือว่าเป็นผู้หญิงที่มีการศึกษาสูงมาก เธอจบการศึกษาจากคณะสิ่งแวดล้อม สาขาวิทยาศาสตร์อุทกวิทยา มหาวิทยาลัยเมลเบิร์น หลังเรียนจบก็ไปเป็นเลขาธิการในบริษัทเคมีภัณฑ์แห่งหนึ่งในเมลเบิร์น จากนั้นก็ไปเป็นครูสอนจัดสวนส่วนตัวให้กับภริยาของข้าราชการระดับสูงในรัฐวิกตอเรีย ในปี 1942 เธอเดินทางไปลอนดอน ประเทศอังกฤษ และเข้าทำงานเป็นพนักงานธุรการในโรงพยาบาลปูเรินของคริสตจักรแองกลิกันในลอนดอน ในปี 1943 เธอได้คบหาดูใจและแต่งงานกับสือจื้ออี้ ซึ่งเป็นคริสเตียนนิกายแองกลิกันเหมือนกัน และใช้ชีวิตคู่ร่วมกันมาจนถึงปัจจุบัน

เบธไม่ได้มีท่าทีรังเกียจแองจี้ เพอร์ริส ที่ใช้เรื่องการจัดสวนมาเป็นข้ออ้างในการตีสนิทเลย แองจี้ เพอร์ริส จึงสามารถเอ่ยปากบอกสิ่งที่ซ่งเทียนเย่าฝากฝังไว้ได้อย่างง่ายดาย

เล่ามาถึงตรงนี้ แองจี้ เพอร์ริส ก็หยุดเล่า แล้วจิบไวน์แดงไปอึกหนึ่ง พลางลอบสังเกตซ่งเทียนเย่าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ตอนที่เธอเล่า ซ่งเทียนเย่าก็นั่งก้มหน้ามองแก้วไวน์แดงอย่างเงียบๆ แต่พอเธอหยุดเล่า ซ่งเทียนเย่าก็เงยหน้าขึ้นมามองเธออย่างรู้จังหวะ ราวกับกำลังบ่นพึมพำกับตัวเอง

"หล่อนไม่ได้รังเกียจคุณหรอก หล่อนไม่รังเกียจใครเลยต่างหาก จากข้อมูลที่คุณได้มาก่อนหน้านี้ สองสามีภรรยาคู่นี้เอาเงินเก็บส่วนใหญ่ไปซื้อหุ้นกู้ภายในของฮ่องกงคลับหมดแล้ว พวกเขากำลังโก่งราคาหรือว่าหิวเงินจนตาลายกันแน่? ไม่สิ ถ้าหิวเงินจนตาลายขนาดนั้น เขาคงไม่ได้ขึ้นมาถึงตำแหน่งนี้หรอก แต่ถ้าเป็นการโก่งราคาล่ะก็ ตำแหน่งรองอธิบดีกรมพาณิชย์ของเขา คงไม่ใช่แค่นักธุรกิจชาวจีนเท่านั้นหรอกนะ ต่อให้เป็นพวกนักธุรกิจจากบริษัทอังกฤษก็คงจะเข้าคิวรอเอาเงินมาประเคนให้สองสามีภรรยาคู่นี้อยู่เหมือนกัน ถึงขนาดที่ไม่จำเป็นต้องมาเสียเวลาชายตามองตัวละครเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะมีแบคอัพใหญ่โตแต่จริงๆ แล้วไม่มีน้ำยาอย่างพวกเราเลยด้วยซ้ำ"

"มีเรื่องไหนที่คุณคิดไม่ถึงบ้างเนี่ย? คุณจะรอให้ฉันเป็นคนบอกคำตอบเองก็ได้นี่" แองจี้ เพอร์ริส มองชายหนุ่มชาวจีนตรงหน้า น้ำเสียงเหมือนจะบ่นตัดพ้อเล็กๆ ที่ซ่งเทียนเย่าไม่ยอมเปิดโอกาสให้เธอเป็นคนเฉลยคำตอบเอง แต่ในแววตาของเธอกลับซ่อนความชื่นชมเอาไว้ไม่มิด

เธอเคยเจอผู้ชายที่หัวไวมาก็เยอะ แต่ความสามารถระดับนี้มักจะปรากฏให้เห็นชัดเจนในช่วงที่พวกเขาเข้าสู่วัยฉกรรจ์ อย่างพวกรุ่นพี่ผู้ชายที่จบจากคณะนิติศาสตร์ พออายุย่างเข้าวัยสามสิบ พวกเขาก็จะแสดงศักยภาพในการทำงานและสติปัญญาอันเฉียบแหลมที่ทำให้สาวๆ ใจเต้นรัวออกมา บวกกับประสบการณ์ที่สั่งสมมา ก็ยากที่จะมีผู้หญิงคนไหนต้านทานเสน่ห์อันเหลือร้ายของพวกเขาได้

แต่ความฉับไวแบบนี้กลับมาปรากฏอยู่ในตัวของชายหนุ่มอายุแค่สิบแปดปีเนี่ยนะ? แถมยังเป็นชายหนุ่มชาวจีนที่โตมาในดินแดนอาณานิคมของอังกฤษอีกต่างหาก? มันช่างผิดปกติเกินไปแล้ว

"ถ้ารองอธิบดีสือคนนี้ไม่ได้กำลังจัดงานประมูลอยู่ล่ะก็ ผมก็คิดออกแค่ความเป็นไปได้อย่างเดียวแล้วล่ะ มิน่าล่ะคุณถึงสั่งไวน์แดงแพงขนาดนี้ คงคิดว่าผมสามารถประหยัดงบในการลงทุนกับเขาไปได้ก้อนหนึ่งสินะ? ที่เมืองจีนมีคำพังเพยประโยคหนึ่ง ที่สามารถอธิบายความคิดของสองสามีภรรยาคู่นี้ในตอนนี้ได้ตรงเผงเลยก็คือ 'อยากเป็นโสเภณี แต่ก็อยากสร้างซุ้มประตูแห่งความดีงาม'" ซ่งเทียนเย่ายกแก้วไวน์ขึ้นจิบ "แบบนี้มันทำให้ผมปวดใจยิ่งกว่าเอาเงินสดไปประเคนให้เขาตรงๆ ซะอีก"