บทที่ 86 ลิขิตเองมิใช่ฟ้าประทาน

ซ่งเทียนเย่าปีนบันไดขึ้นไปบนดาดฟ้าชั้นสี่ ก้าวข้ามกำแพงกั้นระเบียง ไปยืนอยู่ตรงระเบียงเล็กๆ ริมขอบตึก ปล่อยลมหายใจออกมายาวเหยียดปะทะกับสายลมยามค่ำคืน

ผู้คนในตึก ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ น้องสาว หรือแม้แต่โหลวเฟิ่งอวิ๋นกับซือเย๋ฮุย ล้วนมองเห็นเพียงภาพที่เขาพุ่งทะยานราวกับปลาหลีฮื้อข้ามประตូមังกรในชั่วข้ามคืน กลายมาเป็นเลขามาดเนี้ยบในชุดสูทข้างกายคุณชายรองตระกูลฉู่ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ ทุกก้าวที่เขาเดิน ทุกคำที่เขาพูด แม้จะดูเหมือนง่ายดาย แต่แท้จริงแล้วแฝงไปด้วยอันตรายอย่างยิ่ง

ตัวเขาซ่งเทียนเย่านั้นไร้รากฐานไร้ที่พึ่งพิง สิ่งเดียวที่พอจะพึ่งพาได้ก็มีเพียงประสบการณ์และไหวพริบที่สะสมมาจากการได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งเท่านั้น

คืนนี้ที่โรงแรมตู้หลี่ซือ ตอนที่แองจี้ เพอร์ริส พยายามเกลี้ยกล่อมให้เขาล้มเลิกความคิดที่จะชักจูงสือจื้ออี้ แล้วหันไปผูกมิตรกับเจ้าหน้าที่ศุลกากรคนอื่นๆ แทนนั้น ซ่งเทียนเย่าก็แอบลังเลอยากจะถอยอยู่แวบหนึ่งเหมือนกัน ก็แค่อาศัยจังหวะถอยตอนที่รู้ว่ายาก เปลี่ยนไปติดสินบนพวกฝรั่งคนอื่น ให้พวกมันหลับตาข้างหนึ่งตอนลักลอบขนถ่ายสินค้าต้องห้ามที่ท่าเรือ แล้วตัวเองก็แค่หาเรือให้ลี่คังออกทะเลไปสักลำก็พอ

แต่ท่าทีแบบ 'อยากเป็นโสเภณีแต่ก็อยากสร้างซุ้มประตูแห่งความดีงาม' เพื่อรอให้ปลามากินเบ็ดของสือจื้ออี้ ประกอบกับตำแหน่งรองอธิบดีกรมพาณิชย์ของเขา กลับมากระตุกต่อมความท้าทายของซ่งเทียนเย่าเข้าอย่างจัง สือจื้ออี้อยากได้ทั้งชื่อเสียงและเงินทอง ไม่อยากเหมือนข้าราชการระดับสูงของรัฐบาลอาณานิคมคนอื่นๆ ที่ถ้าไม่เลือกเอาแต่ชื่อเสียงจอมปลอม ก็เลือกที่จะกอบโกยเงินทองในฮ่องกงแล้วหอบกลับไปใช้บั้นปลายชีวิตที่ประเทศบ้านเกิด การจะสนองความต้องการทั้งสองอย่างนี้ได้ถือว่ายากมาก แต่การติดสินบนข้าราชการก็เหมือนกับการเล่นหุ้นหรือฟิวเจอร์ส ยิ่งยากและเสี่ยงสูง ก็ยิ่งหมายถึงผลตอบแทนที่สูงลิ่วตามไปด้วย

ดูจากท่าทีที่สือจื้ออี้แสดงออกในตอนนี้ หากไม่เข้าไปตีสนิทตอนที่กระเป๋าของเขายังแบนราบ รอจนเขานั่งเก้าอี้ระดับสูงอย่างมั่นคงและกระเป๋าตุงแล้วค่อยคิดจะเข้าไปประจบ ถึงตอนนั้นมันจะยากกว่าโอกาสในวันนี้หลายเท่านัก

ซ่งเทียนเย่าไม่ได้กังวลว่าตัวเองจะไม่สามารถเกลี้ยกล่อมสือจื้ออี้ได้ภายในเวลาห้านาที สิ่งที่เขากังวลคือความเคลื่อนไหวหลังจากเกลี้ยกล่อมสำเร็จต่างหาก นั่นหมายถึงการไปแย่งเนื้อจากชามของคนอื่น ซึ่งย่อมต้องไปล่วงเกินนักธุรกิจในแวดวงเดียวกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถึงเวลานั้นถ้าสถานการณ์มันตึงเครียดจนเกินงาม แล้วฉู่เย่าจงเอ่ยปากให้ฉู่เสี้ยวซิ่นสละเบี้ยเพื่อรักษากระดาน โยนเขาทิ้งไป ในขณะที่สือจื้ออี้ก็เอาแต่ยืนดูอยู่ห่างๆ อย่างชอบใจ ผลลัพธ์ก็คือต้องมีคนหัวเราะและคนร้องไห้ คนที่หัวเราะย่อมเป็นสือจื้ออี้กับฉู่เสี้ยวซิ่น ส่วนคนที่ร้องไห้ก็คงหนีไม่พ้นพ่อแม่และครอบครัวที่อยู่ชั้นล่าง แล้วตัวเขาล่ะ? คงไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้ร้องไห้ มีแต่จะต้องตายอย่างอนาถ ถึงแม้ความเป็นไปได้นี้จะมีไม่มาก เต็มที่ก็แค่หนึ่งหรือสองส่วนในสิบ แต่ต่อให้มีโอกาสถูกรางวัลแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ จุดจบของมันก็คือการแหลกสลายไม่เหลือซากแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม

นี่คือเหตุผลที่มือของเขาสั่นไปเล็กน้อยตอนที่ยกแก้วไวน์แดงขึ้นมา เขาเคยลังเล แต่สายเลือดที่ชอบเดินหมากเสี่ยงตาย ชอบเล่นกับความอันตรายบนริมหน้าผา ซึ่งมันฝังรากลึกเข้าไปในกระดูกแล้วนั้น กำลังแผดเผาเขาอยู่ มันทำให้เขารู้ทั้งรู้ว่าครั้งนี้มันเทียบไม่ได้กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างการเล่นงานเหยียนสยงหรือเฉินอาสือ แต่เขาก็ยังอยากจะลองดูสักตั้ง

ทางเดินต้องก้าวเดินด้วยตัวเอง ความมั่งคั่งต้องต่อสู้ไขว่คว้ามาด้วยตัวเอง ถ้าแม้แต่ความกล้าที่จะเสี่ยงเดิมพันสักครั้งยังไม่มี ก็เสียชาติเกิดที่ได้มาเยือนในยุคสมัยอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้แล้ว

"เลขาซ่ง เบียร์ครับ" เสียงของซือเย๋ฮุยดังมาจากด้านหลัง ซ่งเทียนเย่าหันไปมอง ก็เห็นซือเย๋ฮุยกำลังถือเบียร์สามขวดกับผ้าห่มผืนหนาพับเรียบร้อย ก้าวข้ามกำแพงระเบียงมายืนอยู่ข้างๆ เขา พอเห็นว่าอยู่ห่างจากขอบตึกไม่ถึงครึ่งเมตร หมอนั่นก็รีบถอยกรูดไปครึ่งก้าว "เจ๊อวิ๋นบอกว่าลมบนดาดฟ้ามันเย็น เลยกำชับให้ผมเอาผ้าห่มมาให้เลขาซ่งผืนนึงครับ"

ซ่งเทียนเย่ารับผ้าห่มมาสะบัดกางออกต้านลม ปูลงบนพื้นระเบียงแล้วนั่งลง หยิบขวดเบียร์ขึ้นมากระดกเข้าปากอึกหนึ่ง แล้วบอกกับซือเย๋ฮุยที่ยืนอยู่ว่า

"นั่งลงสิ คุยกันหน่อย"

"ครับ เลขาซ่ง" ซือเย๋ฮุยชะงักไปนิด ก่อนจะค่อยๆ นั่งขัดสมาธิลงตรงมุมผ้าห่มอย่างระมัดระวัง ก้นกว่าครึ่งยังอยู่บนพื้นปูนเย็นเฉียบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตั้งใจ จดจ่ออยู่ที่ซ่งเทียนเย่า

ซ่งเทียนเย่าเห็นท่าทางจริงจังของอีกฝ่ายก็อดขำไม่ได้ เขาหยิบเบียร์อีกขวดส่งให้ซือเย๋ฮุย "นายเป็นกุนซือเดินตามหลังคนอื่น ฉันเป็นเลขาเดินตามหลังคนอื่น พวกเราก็คล้ายๆ กันนั่นแหละ อาจจะเพราะเป็นคนอาชีพเดียวกันมั้ง ฉันถึงได้รู้สึกหมั่นไส้นายไงล่ะ นี่ เป็นกุนซือในบ่อนพนันเหนื่อยไหม?"

"ขอบคุณครับเลขาซ่ง" ซือเย๋ฮุยรับเบียร์มาด้วยสองมืออย่างระมัดระวัง ไม่ได้รีบดื่ม แต่ถือขวดเบียร์ไว้รอจนซ่งเทียนเย่าพูดจบ ถึงได้ฝืนยิ้มออกมา "ไม่เหนื่อยหรอกครับ ผมมันโง่ เจ๊อวิ๋นแกฉลาดขนาดนั้น จะต้องการกุนซือที่ไหนกัน ก็แค่ต้องการคนวิ่งเต้นทำธุระที่ว่านอนสอนง่ายก็เท่านั้นแหละครับ"

"แล้วก่อนจะมาเป็นกุนซือทำอะไรล่ะ? นั่งดื่มเหล้าคุยกันสบายๆ เถอะน่า ฉันไม่ใช่คนจ่ายเงินเดือนให้นายซะหน่อย จะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น?" ซ่งเทียนเย่ายื่นขวดเบียร์ในมือไปชนกับขวดของอีกฝ่ายเบาๆ แล้วยกขึ้นกระดกอีกอึกพลางยิ้มถาม

ซือเย๋ฮุยรีบจิบเบียร์อึกเล็กๆ ทันที "ก่อนหน้านี้ผมเป็นม้าลาดตระเวนครับ เริ่มทำตั้งแต่ตอนอายุสิบเจ็ด ทำมาห้าปี ต่อมาพี่ฮว๋ากับเจ๊อวิ๋นเห็นว่าผมเป็นคนซื่อสัตย์ ก็เลยเอามาไว้ข้างกายให้คอยวิ่งเต้นช่วยงานครับ"

'ม้าลาดตระเวน' เป็นคำที่ชาวฮ่องกงใช้เรียกคนที่วิ่งไปมาระหว่างแผ่นดินใหญ่กับฮ่องกง โดยมีอาชีพรับจ้างส่งจดหมายทางบ้าน ส่งเงิน หรือรับฝากซื้อของชิ้นเล็กๆ ก็คล้ายกับพนักงานส่งของของบริษัทขนส่งในชาติก่อนของซ่งเทียนเย่านั่นแหละ จุดที่ต่างกันก็คือ ม้าลาดตระเวนไม่มีบริษัท ตั้งแต่รับของ ขนส่ง ไปจนถึงส่งมอบ ล้วนทำด้วยตัวคนเดียวทั้งหมด

ในช่วงแรกที่อังกฤษเฉือนเอาฮ่องกงไป อาชีพม้าลาดตระเวนเคยเฟื่องฟูมาก แต่ต่อมาเมื่อมีการจัดตั้งระบบไปรษณีย์ในฮ่องกง อาชีพนี้ก็ค่อยๆ ซบเซาลง ทว่าในฮ่องกงปัจจุบัน ก็ยังมีผู้เฒ่าผู้แก่จำนวนมากที่ไม่ไว้ใจระบบขนส่งทางไปรษณีย์ และพยายามสืบเสาะหาม้าลาดตระเวน เพื่อว่าจ้างให้นำจดหมายหรือเงินทองไปส่งให้ที่บ้านเกิด

คนที่ทำอาชีพม้าลาดตระเวนได้ถึงห้าปี ย่อมต้องเป็นคนซื่อสัตย์และไว้ใจได้อย่างแน่นอน พวกที่มีแผนร้ายแอบแฝง พอเห็นคนมาฝากของมีค่าก็มักจะแอบยักยอกเข้ากระเป๋าตัวเอง ทำได้ไม่นานก็เสียชื่อเสียง จนไม่มีใครกล้ามาว่าจ้างอีก

อาจเป็นเพราะคืนนี้ซ่งเทียนเย่าดูไม่มีท่าทีเย่อหยิ่งข่มเหงผู้คนเหมือนปกติ ซือเย๋ฮุยที่นั่งเป็นเพื่อนอยู่ข้างๆ จึงรู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง พอเห็นว่าซ่งเทียนเย่าสนใจเรื่องของม้าลาดตระเวน เขาก็เลยหยิบยกเอาเรื่องราวสนุกๆ ที่เคยเจอในอดีตมาเล่าเป็นหัวข้อสนทนา

ส่วนซ่งเทียนเย่าก็ค่อยๆ ดื่มเบียร์ นั่งฟังอยู่อย่างเงียบๆ จนกระทั่งซือเย๋ฮุยเล่าเรื่องตลกเรื่องหนึ่งจบ จู่ๆ ซ่งเทียนเย่าก็แทรกขึ้นมาถามว่า

"นายเคยกินยาถ่ายพยาธิชนิดหนึ่งที่มีรสหวานๆ บ้างไหม?"

ซือเย๋ฮุยที่ยังดึงสติกลับมาไม่ทันถึงกับอึ้งไปกับคำถามนี้ ผ่านไปหลายวินาทีถึงเพิ่งจะตั้งสติได้ "ยาถ่ายพยาธิเหรอครับ? พยาธิอะไร อ๋อ เข้าใจแล้ว ผงถ่ายพยาธิใช่ไหม หวานเหรอ? เติมน้ำตาลลงไปก็ยังฝาดคออยู่ดี ตอนที่ผมปวดท้อง ร้านยาก็เคยจัดมาให้ กินติดกันสามวัน สุดท้ายก็ถ่ายพยาธิตัวตายออกมาได้ตัวนึง แต่พอพยาธิออกมาแล้ว ท้องก็ยังปวดอยู่ดี ไม่เห็นจะช่วยอะไรได้เลย ทำไมล่ะครับ? เลขาซ่งปวดท้องเหรอครับ?"

ซ่งเทียนเย่าส่ายหน้า ดื่มเบียร์ก้นขวดในขวดสุดท้ายจนหมดเกลี้ยง ลุกขึ้นยืนยืดเส้นยืดสายบนระเบียง เงยหน้าขึ้นมองหมู่ดาวบนท้องฟ้า "นายว่า ถ้าผลิตยาถ่ายพยาธิออกมาให้ทุกคนได้ใช้ จะถือว่าเป็นการทำบุญไหม? แล้วมันจะทำเงินได้หรือเปล่า?"

"ผมไม่เห็นจะเข้าใจเลยครับว่าเลขาซ่งกำลังพูดเรื่องอะไร?" ซือเย๋ฮุยลุกขึ้นยืนตามซ่งเทียนเย่า ลูบหัวตัวเองพลางตอบอย่างเก้อเขิน

ซ่งเทียนเย่าละสายตากลับมา ตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ แล้วยิ้มอย่างเปิดเผย เขาหิ้วขวดเบียร์เปล่าเดินไปทางบันได ปากก็เอื้อนเอ่ยบทกวีเป็นภาษากวางตุ้งด้วยความเบิกบานใจว่า "ม้วนตำรากวีทิ้งไว้ก้าวขึ้นเรือตกปลา สวมเสื้อกันฝนสวมหมวกสานถือคันเบ็ด มุ่งหน้าพายล่องไปสู่เกลียวคลื่นลึก ฝ่าด่านแก่งหินอันตรายนับชั้นไม่ถ้วน มิใช่ว่าแต่ก่อนเคยเป็นนักตกปลา แต่เป็นเพราะยุคสมัยบดบังผู้มีสติปัญญา ดังนั้นร่างกายและโชคชะตานี้ข้าขอลิขิตเอง หาใช่ฟ้าประทานไม่"