บทที่ 95 ปวดกายปวดใจ

ฉู่เสี้ยวซิ่นไล่เฉินซิงฟู่ คนขับรถของตัวเอง ให้ไปนั่งรถลากกลับเอง ส่วนตัวเองนั่งรถฟอร์ดที่มีซ่งเทียนเย่าเป็นคนขับ โดยมีแองจี้ เพอร์ริส และเฉินจูดี้ นั่งไปด้วยกันกลับมายังโรงแรมตู้หลี่ซือ เมื่อลงจากรถที่หน้าโรงแรม ซ่งเทียนเย่าก็ส่งกุญแจรถให้พนักงานรับรถของโรงแรม และสั่งให้เขารอเฉินซิงฟู่ที่กำลังนั่งรถลากตามมาอยู่ข้างนอก ทั้งสี่คนเดินเข้าไปในโรงแรม แน่นอนว่าฉู่เสี้ยวซิ่นกับเฉินจูดี้ก็ต้องควงคู่กันไปเสพสุขตามประสาหนุ่มสาว ส่วนซ่งเทียนเย่าระหว่างที่เดินไปส่งแองจี้ เพอร์ริส ที่ห้อง ก็เอ่ยปากขึ้นว่า "สองวันนี้คุณช่วยไปป้วนเปี้ยนแถวสมาคมพฤกษศาสตร์บ่อยๆ หน่อยนะ ถ้าพอมีเวลา..."

"ถ้าพอมีเวลาก็ไปหาข้อมูลเรื่องการจดทะเบียนก่อตั้งองค์กรเอกชนที่ไม่แสวงหาผลกำไรใช่ไหม? แล้วก็กันที่ว่างสำหรับหนึ่งในสามผู้ก่อตั้งและนายกสมาคมคนแรกไว้ให้มาดามเบธด้วย?" แองจี้ เพอร์ริส ถอดเสื้อคลุมที่ซ่งเทียนเย่าคลุมให้เมื่อครู่ออกส่งคืนให้เขา พลางตอบกลับเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องพักของตัวเอง

ซ่งเทียนเย่าพยักหน้า "ที่บริษัทยังขาดคนอยู่นิดหน่อย เดี๋ยวสองวันนี้ผมจะหาเวลาแวะไปที่แผนกบริหารงานบุคคลของกรมการปกครอง เพื่อดึงตัวพวกหัวกะทิที่สอบตกสัมภาษณ์มาสักสองสามคน แล้วก็ต้องไปสืบเรื่องบริษัทชายฝั่งยุโรปนั่นอีก ทุกคืนก็ทำตามกฎเดิมนะ มาเจอกันที่ร้านอาหารของโรงแรม"

แองจี้ เพอร์ริส เป็นผู้หญิงที่ฉลาดและทำงานเก่ง ซ่งเทียนเย่าจึงไม่ต้องอธิบายรายละเอียดอะไรให้มากความ เขาหันหลังเดินไปตามทางเดินเพื่อกลับห้องพักของตัวเอง แต่เพิ่งจะก้าวไปได้แค่สองก้าว เขาก็จามออกมาเสียงดังลั่น

ตอนที่ขับรถกลับโรงแรม ในรถฟอร์ดไม่มีแอร์ แถมซ่งเทียนเย่าก็เพิ่งจะดื่มเหล้ามา บวกกับลมหายใจของคนทั้งสี่คนในรถ เพื่อป้องกันไม่ให้กระจกเป็นฝ้า เขาจึงต้องเปิดหน้าต่างรถรับลมตลอดทาง พอเข้ามาในโรงแรมที่เปิดฮีตเตอร์จนอุ่นจัด อุณหภูมิที่เปลี่ยนแปลงกะทันหันก็ทำให้จมูกของเขารับไม่ไหว ถึงแม้จะเอาผ้าเช็ดหน้าปิดปากปิดจมูกไว้แล้ว แต่เสียงจามก็ยังดังลั่น จนพนักงานที่อยู่สุดทางเดินยังต้องหันมามองด้วยความเป็นห่วง

ตั้งแต่ตื่นนอนตอนเช้า เขาก็ตระเวนไปทั่วร้านขายยาทั้งเกาะฮ่องกง พอตกบ่ายก็ต้องรีบไปหาหนังสือมาอ่านเตรียมตัว ก่อนจะไปหาซื้อของขวัญที่ถนนหม่อหลัว พอตกค่ำก็ขึ้นยอดเขาวิกตอเรียพีคไปพบสองสามีภรรยาสือจื้ออี้ สุดท้ายก็ต้องไปรายงานสถานการณ์ให้ฉู่เสี้ยวซิ่นฟังที่ไนต์คลับลี่ฉือ ระหว่างนั้นสมองก็ต้องประมวลผลวางแผนงานสำหรับสองวันข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ปากก็ต้องคอยคุยเล่นกับเจ้านายเพื่อไม่ให้บรรยากาศกร่อย

พูดกันตามตรง วันนี้ซ่งเทียนเย่าทำงานหนักมาก แทบจะใช้คำว่าเหนื่อยสายตัวแทบขาดได้เลย นอกจากซาลาเปาหมูแดงไม่กี่เข่งที่กินกับครอบครัวเมื่อเช้าแล้ว เขาก็แทบไม่ได้เอาอะไรตกถึงท้องเลย มื้อเที่ยงก็กินแค่วาฟเฟิลไข่ข้างทาง มื้อบ่ายก็ซัดกาแฟเข้าไปเต็มท้อง มื้อเย็นก็อดกินอาหารตะวันตกที่ร้านอาหารบนเขา ไปกินแค่ถั่วแกล้มเหล้าสองสามอย่างที่ไนต์คลับเท่านั้น

พอหมดภารกิจอันเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน และกำลังจะกลับห้องไปพักผ่อน ความเหนื่อยล้าก็ถาโถมเข้ามาดั่งเกลียวคลื่น หลังจากจามเสร็จ ซ่งเทียนเย่าก็รู้สึกคัดจมูกนิดๆ สงสัยจะเป็นลางบอกเหตุว่าไข้หวัดกำลังจะถามหา

"บางทีคุณน่าจะเข้ามาดื่มชาพักผ่อนในห้องฉันสักถ้วยนะ เผื่อมันจะช่วยแก้อาการจามของคุณได้บ้าง" แองจี้ เพอร์ริส เปิดประตูห้อง แง้มประตูออกเล็กน้อยแล้วพูดกับซ่งเทียนเย่าที่กำลังจะเดินจากไป

ซ่งเทียนเย่าโบกมือปฏิเสธโดยไม่ได้หันกลับไปมอง แองจี้ เพอร์ริส กอดอกแล้วพูดต่อว่า "คุณกลัวว่าถ้าเราสนิทกันเกินไปแล้วจะทำให้ความสัมพันธ์ของเราแย่ลง หรือว่าแท้จริงแล้วคุณเป็นแค่ไอ้ขี้ขลาดที่ขาดความมั่นใจในตัวเอง หรือ... คุณเป็นเกย์? ก็แค่ดื่มชาก่อนนอนเพื่อบรรเทาอาการหวัดของคุณเท่านั้นเอง"

ซ่งเทียนเย่ายืนนิ่งอยู่กับที่สองสามวินาที ก่อนจะหันหลังกลับเดินไปที่หน้าประตูห้องของแองจี้ เพอร์ริส เขามองใบหน้าของหญิงสาวอย่างจริงจังแล้วพูดว่า "ก็แค่ดื่มชา"

พูดจบเขาก็เดินเข้าไปในห้อง

"น้ำเสียงแบบนี้ทำเอาฉันอยากจะชกหน้าคุณสักหมัดจริงๆ" แองจี้ เพอร์ริส ปิดประตูตามหลังซ่งเทียนเย่า ก่อนจะเดินไปชงชาก่อนนอนด้วยชุดน้ำชาสไตล์อังกฤษที่ทางโรงแรมจัดเตรียมไว้ให้ ซ่งเทียนเย่านั่งหลับตาพักสายตาอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ไม่ได้แม้แต่จะคิดกวาดสายตามองสำรวจรอบห้องเลย

เพราะห้องพักห้องนี้ไม่ได้ต่างอะไรกับห้องที่เขาเช่าพักในโรงแรมนี้เลย ไม่มีของตกแต่งอะไรที่บ่งบอกถึงความเป็นผู้หญิงเลยสักนิด นอกจากหนังสือสองสามเล่มที่แองจี้ เพอร์ริส หยิบติดมือมาจากออฟฟิศแล้ว ก็แทบจะไม่มีของใช้ส่วนตัวอื่นๆ เลย

ผ่านไปไม่นาน แองจี้ เพอร์ริส ก็ยกชาดำหอมกรุ่นกลิ่นนมกับคุกกี้ชิ้นเล็กๆ มาเสิร์ฟ ถ้วยชาของคนอังกฤษนั้นใหญ่กว่าจอกชาจีนเยอะ แถมยังมีลวดลายวิจิตรบรรจง ซ่งเทียนเย่าลืมตาขึ้นแล้วถามว่า "ไหนบอกว่าคนอังกฤษชอบโชว์ลีลาชงชาแบบหรูหราสง่างามให้แขกดูไง?"

แองจี้ เพอร์ริส ยื่นถ้วยชาให้ซ่งเทียนเย่า "ไม่ต้องเสียดายไปหรอกที่ไม่ได้เห็นฉันชงชาแบบผู้ดีอังกฤษ ประเด็นมันอยู่ที่ให้คุณดื่มชาดำที่ฉันตั้งใจเติมนมกับน้ำมะนาวถ้วยนี้ต่างหากล่ะ"

"พอเห็นภาชนะที่คนจีนเรียกว่าชามชาแบบนี้แล้ว ผมก็หมดอารมณ์จะชื่นชมศิลปะการชงชาแบบอังกฤษแล้วล่ะ" ซ่งเทียนเย่ารับชาดำร้อนจี๋มา ขมวดคิ้ว แล้วค่อยๆ จิบชาก่อนนอนแบบอังกฤษนี้ลงคอทีละนิดราวกับกำลังดื่มยาขม จากนั้นก็รีบหยิบคุกกี้เข้าปากตามไปติดๆ

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมคนอังกฤษถึงชอบกินขนมชิ้นเล็กๆ แกล้มตอนดื่มชา ตอนนี้พอดื่มชาก่อนนอนต้นตำรับอังกฤษที่แองจี้ เพอร์ริส ชงให้ เขาก็เริ่มเข้าใจแล้วล่ะว่า ถ้าดื่มชาถ้วยนี้หมดแล้วไม่หาอะไรกินตามลงไป ลิ้นกับกระเพาะของเขาคงประท้วงแน่ๆ

รสชาติของนม น้ำมะนาว และใบชาที่ผสมปนเปกัน ไม่ใช่รสชาติที่ทุกคนจะโปรดปรานหรอกนะ

เมื่อซ่งเทียนเย่าดื่มชาหมด แองจี้ เพอร์ริส ถึงได้ไปยกถ้วยชาของตัวเองมานั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้าม แล้วเอ่ยถามซ่งเทียนเย่าว่า "รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?"

แม้รสชาติของชาถ้วยนี้จะทำให้ซ่งเทียนเย่าไม่ค่อยคุ้นชิน แต่ความร้อนที่ไหลผ่านลงสู่กระเพาะก็ช่วยเพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกายของเขาได้ไม่น้อย "ดีขึ้นเยอะเลย"

แองจี้ เพอร์ริส นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใช้มือดึงชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย แล้วยกขาขวาไขว้ทับขาซ้ายอย่างสง่างาม เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบพลางส่งยิ้มให้ซ่งเทียนเย่า "เอาล่ะ บอกมาสิ ทำไมถึงไม่อยากเข้าห้องฉัน? คุณเป็นไอ้ขี้ขลาด หรือว่าเป็นเกย์กันแน่?"

"ก็ยั่วผมต่อไปเถอะแองจี้ ระวังจะโดนเอาคืนเข้าสักวัน คุณก็แค่รู้ว่าผมจะไม่ทำอะไรเกินเลย ก็เลยจงใจแกล้งยั่วผมเล่นใช่ไหมล่ะ จะคิดยังไงก็เชิญ ฝันดีครับ" ซ่งเทียนเย่าปรายตามองเรียวขาเซ็กซี่ของแองจี้ เพอร์ริส ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป

พอซ่งเทียนเย่าเดินออกไป แองจี้ เพอร์ริส ก็รีบเก็บท่านั่งยั่วยวนที่ดูไม่ค่อยจะสำรวมนักเมื่อครู่ทันที เธอพูดกับถ้วยชาที่ซ่งเทียนเย่าวางทิ้งไว้ว่า "ความจริงแล้ว คุณก็เป็นแค่ไอ้ขี้ขลาดที่กล้าหว่านเสน่ห์นิดๆ หน่อยๆ เฉพาะเวลางานเท่านั้นแหละ"

ซ่งเทียนเย่าเป็นผู้ชายปกติร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างไม่ต้องสงสัย เขามีความยับยั้งชั่งใจที่สอดคล้องกับวุฒิภาวะทางอารมณ์ แต่เขาก็ยังคงขาดภูมิต้านทานต่อผู้หญิงที่ฉลาด หน้าตาสะสวย และมีความเป็นตัวของตัวเองสูงอย่างแองจี้ เพอร์ริส อยู่ดี เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งหยอกล้อกับทนายสาวฝรั่งกลางดึก หรือโชว์ลีลาจีบสาวขึ้นเตียง หากเขาทนไม่ไหวจริงๆ โอกาสที่ทนายสาวคนนี้จะตีตัวออกห่างและเลิกคบหากับเขาก็มีสูงมาก

แองจี้ เพอร์ริส เป็นผู้หญิงที่ฉลาดและมีเหตุผล แต่เมื่อพูดถึงวิธีการรักษาสายสัมพันธ์อันดีระหว่างชายหญิง และการมองการณ์ไกลในเรื่องพวกนี้ ผู้หญิงก็ไม่เคยมองหรือคิดได้ลึกซึ้งเท่าผู้ชายหรอก

ซ่งเทียนเย่าเดินออกมาจากห้องของแองจี้ เพอร์ริส แต่ภาพที่เธอจงใจดึงชายกระโปรงขึ้นแล้วไขว่ห้างต่อหน้าเขายังคงติดตา มันทำให้เขารู้สึกเหมือนมีไฟสุมอยู่ในช่องท้อง ตั้งแต่ทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ เขายังไม่เคยได้ปลดปล่อยเลยสักครั้ง แถมยังมาโดนผู้หญิงที่เขาก็แอบมีใจให้มายั่วยวนแบบนี้อีก ขืนทนต่อไปรังแต่จะเสียสุขภาพ เมื่อความปรารถนาถูกจุดประกายขึ้น ซ่งเทียนเย่าก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาไม่กลับไปที่ห้องพักของตัวเองในโรงแรม แต่เดินออกไปข้างนอก จ่ายทิปให้พนักงานโรงแรมช่วยหารถที่ปกติใช้รับส่งแขกไปสนามบิน ให้ไปส่งเขากลับบ้านที่ถนนไท่เหอทันที

ตอนที่เดินออกมาจากห้องของแองจี้ เพอร์ริส ซ่งเทียนเย่าก็คิดมาแล้วว่า โหลวเฟิ่งอวิ๋นที่พักอยู่ชั้นบนของบ้านเขานั้น เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดในการสลัดความบริสุทธิ์ของร่างกายนี้ทิ้งไปในคืนนี้ การไปหาผู้หญิงขายบริการอาจจะนำความยุ่งยากที่ไม่จำเป็นมาให้ แถมหล่อนก็ไม่ใช่สาวบริสุทธิ์ที่ต้องมานั่งปะเหลาะพูดจาหวานหู ที่สำคัญ ยายแม่ม่ายคนนี้เคยอ่อยเขามาก่อนด้วย

เมื่อมาถึงใต้ตึก ไฟที่ชั้นบนดับหมดแล้ว ซ่งเทียนเย่าค่อยๆ ย่องผ่านชั้นสองที่เป็นห้องพักของตัวเอง แล้วขึ้นไปที่ชั้นสาม เคาะประตูเบาๆ สองสามครั้ง ผ่านไปเกือบนาที ซือเย๋ฮุยถึงได้มาเปิดไฟในห้องนั่งเล่น เขาเดินหาวหวอดๆ สวมเสื้อกล้าม สวมแว่นตา แล้วมาเปิดประตูให้ซ่งเทียนเย่า

"ละ... เลขาซ่ง?" พอเห็นซ่งเทียนเย่ายืนอยู่หน้าประตู ความง่วงของซือเย๋ฮุยก็ปลิวหายไปเป็นปลิดทิ้ง

ซ่งเทียนเย่าเดินเข้าไปในห้อง "เจ้านายแกไปไหน?"

"เจ้านายให้ผมพาข้ามฝั่งไปเกาลูนตั้งแต่บ่ายแล้วครับ เรื่องจะจัดสรรที่อยู่ให้ครอบครัวพี่ฮว๋ายังไง เจ้านายแกต้องเป็นคนตัดสินใจ คืนนี้แกก็เลยค้างที่เขตบ้านไม้ฝั่งนู้น ไม่ได้กลับมาครับ" ซือเย๋ฮุยรีบติดกระดุมเสื้อกล้ามพลางตอบซ่งเทียนเย่าอย่างรวดเร็ว

ซ่งเทียนเย่าสบถในใจ เดินไปที่เตียงที่โหลวเฟิ่งอวิ๋นนอนเมื่อคืน ก็พบว่าผ้าห่มถูกพับเก็บไว้เรียบร้อย ไม่มีร่องรอยของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย

"จะให้ผมไปหาซื้อเบียร์มาให้ไหมครับ? เลขาซ่งอยากจะไปนั่งรับลมบนดาดฟ้าเหมือนเมื่อคืนหรือเปล่า?" ซือเย๋ฮุยถามขึ้นมาจากด้านหลัง

ซ่งเทียนเย่าหันกลับมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง สายตาแทบจะพ่นไฟ "นี่แกไปเรียนวิชากุนซือมาจากไหนฮะ? เสียงฉันอู้อี้จนจะจับไข้อยู่แล้ว ขืนให้ฉันไปรับลมบนดาดฟ้าตอนดึกๆ ดื่นๆ มีหวังได้ตายพอดี! แกลองไปรับลมบนดาดฟ้าให้สมองมันโล่งๆ ดูสิ! ฉันจะไปนอนในห้อง! ไอ้บ้าเอ๊ย..."

พูดจบซ่งเทียนเย่าก็ถอดเสื้อสูทออก ปิดประตูห้องนอน แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงที่โหลวเฟิ่งอวิ๋นเคยนอน บนเตียงยังมีกลิ่นยาสมุนไพรจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำอบดอกมะลิที่ผู้หญิงชอบใช้ ลอยมาแตะจมูกซ่งเทียนเย่าอยู่เป็นระยะ ยิ่งทำให้ซ่งเทียนเย่าหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ เขาพลิกตัวเอาหมอนอุดหน้า หลับตาลงแล้วบ่นอุบอิบอย่างหงุดหงิด:

"เมื่อคืนตอนที่ฉันไม่มีอารมณ์ ก็ดันมาอ่อยฉัน บอกว่าแผลที่ขาหายดีแล้ว ทำตัวเป็นลูกไก่ในกำมือ แต่พอคืนนี้ฉันมีอารมณ์ ดันหายหัวไปซะงั้น ยายแม่ม่ายนี่ฮั้วกับแม่ทนายความฝรั่งมาแกล้งฉันหรือเปล่าเนี่ย? อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น? พรุ่งนี้ถ้าฉันเจอหล่อนนะ หล่อนตายแน่!"

ซือเย๋ฮุยที่อยู่หน้าห้องนอนเหมือนจะเดาออกแล้วว่าทำไมซ่งเทียนเย่าถึงรีบถ่อมาที่นี่กลางดึก ก็เลยถามทะลุกลางปล้องข้ามประตูห้องนอนมาว่า "เลขาซ่ง จะให้ผมข้ามฝั่งไปรับเจ๊อวิ๋น..."

"ดึกป่านนี้จะให้ฉันข้ามฝั่งไปรับแม่แกหรือไง... แกไม่กลัวเรือจะล่มแล้วเจ้านายขาเป๋ของแกจะจมน้ำตายหรือไง? พูดไม่เป็นก็หุบปากไปเลย! ถ้าพูดเรื่องผู้หญิงอีกคำเดียว ฉันจะจับแกโยนลงทะเลไปล้างสมองซะ!" ซ่งเทียนเย่าคว้าซองบุหรี่ที่หัวเตียงปาใส่ประตูห้องนอน แล้วด่ากราด "สักวันแกต้องทำให้ฉันกับเจ้านายเฮงซวยของแกกลายเป็นเกย์แน่! แค่ฉันไม่ได้ปลดปล่อยก็เสียสุขภาพพออยู่แล้ว นี่ต้องมาทนฟังคำพูดงี่เง่าของแกอีก ปวดทั้งกายปวดทั้งใจเลยเว้ย! ไอ้เวรเอ๊ย! เจ้านายแกยังไม่ถูกแกกวนประสาทจนตาย นี่ถือว่าดวงแข็งสุดๆ แล้วนะเนี่ย!"