บทที่ 97 คนในยุทธจักรดั่งเบี้ยข้ามแม่น้ำ

เกาเหลาเฉิงถุยไม้จิ้มฟันในปากทิ้ง ใช้ลิ้นเลียริมฝีปากตัวเอง แล้วชี้ไปที่รถบรรทุก Studebaker US6 รุ่นเก่าที่ดัดแปลงกระบะท้ายซึ่งจอดอยู่ไกลๆ พร้อมกับพูดกับเฉินไท่ที่ยืนอยู่ข้างหลังว่า "เห็นรถคันนั้นไหม? น้ำมันบนรถคันนั้นมันควรจะเป็นของเรา แต่ตอนนี้พวกมันไม่มาทักทายเรา ไม่ยอมจ่ายเงินให้เรา แล้วก็ขนน้ำมันที่เป็นของเราไปเฉยๆ แบบนี้ จะให้ทำยังไง? ก็ต้องปล้นกลับมาสิวะ"

เฉินไท่เป็นคนที่ซ่งเทียนเย่าฝากฝังไว้กับเกาเหลาเฉิง ตอนแรกซ่งเทียนเย่ากะจะให้เฉินไท่ไปเป็นคนขับรถให้บริษัทลี่คัง แต่บังเอิญว่าฉู่เสี้ยวซิ่นดันจะเอาน้องชายของเฉินจูดี้เข้ามาทำงานที่ลี่คังซะก่อน ส่วนเฉินไท่ก็ไม่ค่อยถนัดงานที่ต้องใช้หัวคิดเท่าไหร่ ซ่งเทียนเย่าก็เลยคิดว่าจะฝากเฉินไท่ไว้กับเกาเหลาเฉิงก่อน ให้เกาเหลาเฉิงช่วยดูแลและหางานที่ท่าเรือให้ทำไปพลางๆ รอให้เขาจัดการงานตรงหน้าให้เสร็จก่อน แล้วค่อยหาที่ทางให้เฉินไท่ใหม่

แต่ดูเหมือนเกาเหลาเฉิงจะเข้าใจความหมายของซ่งเทียนเย่าผิดไป เขาคิดว่าการที่ซ่งเทียนเย่าให้เฉินไท่มาหางานทำที่ท่าเรือ ก็เพื่อให้เฉินไท่มาสร้างชื่อเสียงที่นี่ เพราะยังไงซะ เฉินไท่ก็เคยโชว์ฝีมือซัดกับนักเลงระดับ 'หงกุ้น' (ไม้แดง - ตำแหน่งนักเลงระดับหัวหน้า) ของแก๊งเหอเอ้อผิงจนหมอบไปถึงสองคน ฝีมือดีขนาดนี้ถ้าไม่มาโลดแล่นในยุทธจักรก็เสียดายแย่ ดังนั้นวันนี้เกาเหลาเฉิงก็เลยพาเฉินไท่ พร้อมกับลูกน้องแก๊งฝูอี้ซิงอีกยี่สิบกว่าคน ถ่อมาไกลถึงท่าเรือซ่างสุ่ยในเขตดินแดนใหม่ (New Territories) เพื่อจะมาสอนเฉินไท่ว่า การ 'ทำงาน' ที่ท่าเรือน่ะ เขาทำกันยังไง

ย่านซ่างสุ่ยในเขตดินแดนใหม่ตอนนี้ ก็แทบจะกันดารพอๆ กับย่านซาโถวเจี่ยวที่เหยียนสยงถูกเด้งไปเฝ้านั่นแหละ เป็นเขตภูเขาห่างไกลความเจริญของฮ่องกง ถ้าเป็นช่วงก่อนสงคราม หรือช่วงหลังสงครามใหม่ๆ อย่าว่าแต่นักเลงอย่างเกาเหลาเฉิงเลย แม้แต่ชาวบ้านธรรมดาก็ยังขี้เกียจจะข้ามเขามาที่ชนบทแบบนี้ ยอมทนอยู่แออัดในสลัมกลางเมืองดีกว่ามาอยู่ในที่ทุรกันดาร เต็มไปด้วยป่าหญ้ารกร้างและสุสานไร้ญาติแบบนี้

แต่ตั้งแต่สงครามเกาหลีปะทุขึ้น เขตดินแดนใหม่ก็เปลี่ยนไป สหรัฐอเมริกาและชาติตะวันตกพากันคว่ำบาตรการส่งออกสินค้าไปยังจีน โดยสินค้าประเภทผลิตภัณฑ์น้ำมันถูกจัดให้อยู่ในอันดับแรกของสินค้าต้องห้าม แม้ว่าในตอนนั้นฮ่องกงจะไม่ได้ใช้น้ำมันมากมายนัก แต่มันกลับเป็นจุดเปลี่ยนถ่ายผลิตภัณฑ์น้ำมันที่สำคัญของเอเชีย โดยเฉพาะสำหรับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และประเทศจีนเองก็เป็นผู้นำเข้าน้ำมันรายใหญ่มาโดยตลอด ผู้เชี่ยวชาญชาติตะวันตกหลายคนถึงกับฟันธงอย่างมั่นใจว่า ประเทศจีนเป็นประเทศที่ขาดแคลนน้ำมัน น้ำมันทุกหยดที่ใช้ล้วนต้องนำเข้าจากต่างประเทศทั้งสิ้น

ดังนั้นในตอนนั้น ฮ่องกงจึงมีบริษัทน้ำมันยักษ์ใหญ่ตั้งอยู่เต็มไปหมด และมีการสร้างคลังน้ำมันไว้ทั่วเกาะ เมื่อสงครามเกาหลีเริ่มขึ้นและมีคำสั่งคว่ำบาตร คลังน้ำมันของบริษัทเหล่านี้ก็กลายเป็นบ่อเงินบ่อทองในสายตาของพวกพ่อค้าที่อยากจะรวยทางลัดจากการลักลอบขนส่งสินค้าต้องห้าม พวกเขาจะกว้านซื้อน้ำมันสำเร็จรูปจากบริษัทน้ำมันในนามของบริษัทต่างๆ แล้วก็ลักลอบขนไปขายที่จีนแผ่นดินใหญ่ในราคาที่สูงขึ้นหลายเท่าตัว

แน่นอนว่าคลังน้ำมันคงตั้งอยู่กลางเมืองไม่ได้ ส่วนใหญ่จึงตั้งอยู่ในชนบทเขตดินแดนใหม่ ท่าเรือเล็กๆ ตามชนบทเหล่านี้จึงคึกคักขึ้นมาอย่างผิดหูผิดตาจากการลักลอบขนส่งผลิตภัณฑ์น้ำมัน ซึ่งเกือบทั้งหมดเกิดจากการแย่งชิงกันขนส่งผลิตภัณฑ์น้ำมันนั่นเอง

นักเลงอย่างเกาเหลาเฉิงย่อมไม่กล้าไปปล้นคลังน้ำมันที่มีทหารอังกฤษและตำรวจติดอาวุธคอยคุ้มกันอยู่แล้ว แต่เส้นทางตั้งแต่ซื้อน้ำมันออกมาจากบริษัท ขนขึ้นรถมาที่ท่าเรือ แล้วก็ขนลงเรือนี่สิ ถ้าไม่มีเส้นสายที่แข็งแกร่งพอ ก็ต้องจ่ายค่าคุ้มครองแพงหูฉี่ ไม่อย่างนั้นน้ำมันทั้งหมดก็จะถูกปล้นไปจนหมดเกลี้ยง

นั่นทำให้พวกพ่อค้าที่มีปัญญาซื้อผลิตภัณฑ์น้ำมันมาลักลอบขาย ต่างก็ต้องไปจับมือกับพวกขาใหญ่ในวงการนักเลง ให้อีกฝ่ายช่วยคุ้มกันสินค้าให้ปลอดภัย ส่วนพ่อค้าก็จะแบ่งกำไรให้ตามสัดส่วนที่ตกลงกันไว้ พวกขาใหญ่เพื่อผลกำไรก้อนโต ก็จะส่งลูกน้องยอดฝีมือมาคุมงานภายใต้ชื่อแก๊งของตัวเอง เพื่อรับประกันความปลอดภัยของน้ำมันสำเร็จรูปเหล่านี้

เกาเหลาเฉิงคิดว่าถ้าเฉินไท่อยากจะสร้างชื่อในยุทธจักร ก็ควรจะมาลองวิชาที่ท่าเรือเล็กๆ ในเขตดินแดนใหม่พวกนี้ดู ท่าเรือพวกนี้ไม่ได้เหมือนกับท่าเรือใหญ่ๆ แถวเซ็นทรัลหรือจิมซาจุ่ย ที่พวกกรรมกรมักจะยกพวกตีกันเพื่อแย่งงานหรือแย่งถิ่น ที่นี่อยู่ห่างไกลจากตัวเมือง ตำรวจสักคนยังหาไม่เจอ แถมกำไรก็มหาศาล ต่อให้มีคนตายไปสักสองสามคน ก็แค่ขุดหลุมฝังไว้ในป่าสักแห่ง หวังจะให้ตำรวจมาสืบคดีเหรอ? ถ้าไม่ได้มากันเป็นสิบๆ คน ตำรวจสามสี่คนไม่กล้าแหยมมาแถวนี้หรอก

ถ้าเฉินไท่สามารถปล้นรถบรรทุกน้ำมันมาจากนักเลงระดับลูกพี่ของแก๊งไหนสักแก๊งได้ล่ะก็ พอกลับไปที่ตัวเมือง ก็คงมีขาใหญ่มาทาบทาม หรือไม่ก็มีแก๊งเล็กๆ มาเชิญไปอยู่ด้วยแน่นอน เผลอๆ อาจจะได้เลื่อนขั้นพรวดพราดข้ามหน้าข้ามตาคนอื่น ขึ้นไปเป็นระดับ 'หงกุ้น' หรือสูงกว่านั้นเลยด้วยซ้ำ ดังเปรี้ยงปร้างในชั่วข้ามคืนแน่นอน

"ปล้นรถคันนั้นเหรอ? ปล้นยังไงล่ะ? ฉันขับรถไม่เป็นนะ" เฉินไท่ที่ยังคงสวมเสื้อกล้ามสีขาวตัวเก่าขาดๆ กับกางเกงเป้าหย่อนรัดข้อเท้าตัวเดิมเอ่ยถาม ตอนแรกเขาคิดว่าจะได้มาแบกหามของที่ท่าเรือ ใครจะไปคิดว่าเกาเหลาเฉิงจะเปิดฉากด้วยการสั่งให้ไปปล้นรถซะงั้น

"ไม่ต้องขับเองหรอก เห็นคนยี่สิบกว่าคนที่อยู่หน้ารถกับหลังรถไหม เดี๋ยวแกพาพี่น้องของฉันไปดักหน้ารถไว้ แล้วบอกพวกมันว่า จะยอมจ่ายค่าคุ้มครองมาหมื่นนึง หรือจะทิ้งรถไว้แล้วไสหัวกลับไป ไม่งั้นก็โดนอัดจนหมอบกันหมดนี่แหละ" เกาเหลาเฉิงตบไหล่เฉินไท่ "ตอนที่พวกแก๊งเหอเอ้อผิงอมค่าจ้างแก แกอัดพวกมันยังไง วันนี้ก็ขอให้อัดให้หนักกว่าวันนั้นอีกนะ เอาให้พวกมันลุกไม่ขึ้นเลยก็พอ เลขาซ่งสั่งให้ฉันหางานให้แกทำ ฉันก็ต้องดูแลแกให้ดีอยู่แล้ว ทำงานที่ท่าเรือไม่ต้องใช้สมองหรอก แค่หมัดแข็งพอ ทุกคนก็จะกลัวแกเองแหละ"

พูดพลาง เกาเหลาเฉิงก็ชักขวานใบมีดคมกริบออกจากเอวด้านหลัง ยัดใส่มือเฉินไท่ "ไปสิ"

"พี่เย่าสั่งให้ทำ ผมก็จะทำ" เฉินไท่มองขวานในมือ แล้วก็เหน็บมันไว้ที่เอวกางเกง เดินมือเปล่าดุ่มๆ ออกไปกลางถนนโดยไม่รอให้พวกลูกน้องของเกาเหลาเฉิงตามมาด้วยซ้ำ เขายืนทำหน้าซื่อบื้ออยู่กลางถนน มองตรงไปยังรถบรรทุกน้ำมันและชายฉกรรจ์ยี่สิบกว่าคนที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร

"ตามไป ถ้าพวกมันรุม ก็ลุยเลย แต่ถ้าพวกมันขอสู้ตัวต่อตัวกับอาไท่ พวกแกก็ยืนดูเฉยๆ" เกาเหลาเฉิงโบกมือสั่งลูกน้องให้ไปยืนหนุนหลังเฉินไท่

รถบรรทุกน้ำมันคันนั้นเป็นรถบรรทุกของอเมริกาที่นำมาดัดแปลง สามารถบรรทุกได้สามตัน แต่ตอนนี้ดัดแปลงกระบะท้ายใหม่แล้ว ดูจากขนาดกระบะ ถ้าใส่น้ำมันสำเร็จรูปจนเต็ม ก็น่าจะหนักสักแปดเก้าตันเห็นจะได้ ความเร็วในการวิ่งบนถนนก็คงเร็วกว่าจักรยานแค่นิดเดียว พอเฉินไท่กับเกาเหลาเฉิงโผล่มา รถก็ค่อยๆ ชะลอความเร็วลง ส่วนชายฉกรรจ์ยี่สิบกว่าคนที่อยู่หน้ารถกับหลังรถ ก็พากันเลิกเสื้อขึ้น ชักมีดสปาร์ตา ตะไบสามเหลี่ยม ขวาน และอาวุธอื่นๆ ออกมา ชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าๆ ที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม เดินนำหน้าลูกน้องตรงมาทางเฉินไท่ พร้อมกับตะโกนกร้าวว่า

"เฮ้ย น้องชาย! ข้าคือถังหนิวผิง ระดับหงกุ้นของแก๊งสุ่ยฟาง เอ็งเป็นใครวะ? สินค้าล็อตนี้เป็นของลูกพี่ถิงแห่งแก๊งสุ่ยฟาง ถ้าเอ็งกำลังลำบาก ขัดสนเงินทอง ก็บอกกันดีๆ จะให้สักสองสามร้อยเหรียญก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก อย่าให้ถึงกับต้องบาดหมางกันในยุทธจักรเลย"

เฉินไท่เกาหัวแกรกๆ เขาไม่ใช่คนในยุทธจักร ไม่เข้าใจธรรมเนียมการแนะนำตัวของอีกฝ่าย เขาหันไปมองเกาเหลาเฉิงที่นั่งอยู่บนก้อนหินข้างทาง พอเห็นเกาเหลาเฉิงไม่พูดอะไร ก็เลยต้องเลียนแบบคำพูดที่เกาเหลาเฉิงเพิ่งสอนมา พูดกับถังหนิวผิงว่า "น้ำมันบนรถเป็นของเรา จะยอมจ่ายค่าคุ้มครองมาหมื่นนึง หรือจะทิ้งทั้งรถทั้งของไว้แล้วไสหัวกลับไป ไม่งั้นก็โดนอัดจนหมอบกันหมดนี่แหละ"

ตอนนี้กล้ามเนื้อสีดำเมี่ยมที่ถูกอัดแน่นอยู่ใต้เสื้อกล้ามของเขาดูน่าเกรงขามมาก ถึงแม้น้ำเสียงจะดูซื่อๆ แต่ฝ่ายตรงข้ามก็คิดว่าเขากำลังแกล้งโง่กวนประสาท

สีหน้าของถังหนิวผิงเปลี่ยนเป็นดุดันทันที อีกฝ่ายแกล้งโง่ไม่ยอมบอกชื่อแก๊ง แถมยังมาเรียกเก็บค่าคุ้มครองตั้งหมื่นนึง แบบนี้ก็เท่ากับว่าไม่มีทางเจรจากันได้แล้ว เขาหันขวับเดินไปที่หน้ารถบรรทุก ชักดาบซามูไรด้ามยาวออกมาจากซี่กระจังหน้ารถ ชี้ปลายดาบไปทางเฉินไท่และพรรคพวก "ตกลงกันไม่ได้ใช่ไหม? งั้นก็ซัดกันก่อนค่อยคุย! ไอ้ชาติหมาเอ๊ย! จะสับพวกที่กล้ามาดักปล้น กูให้เละเลยคอยดู คิดว่ากูเป็นลูกแกะให้เชือดง่ายๆ หรือไงวะ!"

ถังหนิวผิงจับดาบซามูไรด้วยสองมือ ตะโกนด่าทอเสียงดังลั่น แต่ฝีเท้าที่พุ่งเข้าหาเฉินไท่กลับไม่ได้รวดเร็วและดุดันเหมือนเสียงตะโกนเลย เขาก้าวเท้าอย่างมั่นคงและเชื่องช้า จนกระทั่งลูกน้องแก๊งสุ่ยฟางที่วิ่งตามมาข้างหลัง แซงหน้าเขาพุ่งเข้าใส่เฉินไท่ไปแล้ว เขาก็เพิ่งจะก้าวเดินไปได้แค่ไม่กี่เมตรเท่านั้น

เฉินไท่ยืนหยัดอย่างมั่นคง ร่างกายท่อนบนเบี่ยงหลบขวานที่ศัตรูฟาดลงมาทางซ้ายอย่างฉิวเฉียด ในจังหวะที่คมขวานเฉี่ยวผ่านโหนกแก้มไป เขาก็พุ่งมือซ้ายออกไปอย่างรวดเร็ว คว้าข้อมือของคนที่ถือขวานไว้แน่น "พวกแกเป็นฝ่ายลงมือตีฉันก่อนนะ อาจารย์เคยสอนไว้ว่า ถ้าไม่มีใครมาหาเรื่อง เราก็จะไม่หาเรื่องใคร พวกแกเริ่มก่อน ถือว่าฉันไม่ได้ขัดคำสั่งอาจารย์นะ!"

ระหว่างที่พูด มือขวาของเขาก็สอดเข้าไปใต้แขนของอีกฝ่าย ทะลวงเข้าใต้รักแร้ แล้วออกแรงฮึดยกตัวอีกฝ่ายขึ้นมาทั้งตัว! เป็นท่าทุ่มข้ามศีรษะที่สวยงามมาก! เขาทุ่มชายคนนั้นลงกับพื้นอย่างแรง ราวกับกำลังโยนกระสอบข้าวสารที่ท่าเรือ! เสียงดัง 'ตุ้บ'! หนักๆ ดังขึ้น เมื่อแผ่นหลังของชายคนนั้นกระแทกพื้น ปากก็อ้ากว้าง พ่นเลือดคำโตออกมาทันที!

หลังจากทุ่มอีกฝ่ายข้ามหัวไปแล้ว เฉินไท่ก็ปล่อยมือให้อีกฝ่ายนอนเจ็บปวดไปตามยถากรรม แล้วหันไปปล่อยหมัดใส่คนที่สองทันที หมัดของเขาพุ่งกระแทกเข้าที่หน้าอกของคนที่สองอย่างจัง จนร่างของชายคนนั้นแทบจะลอยขึ้นจากพื้น กระเด็นถอยหลังไปไกลถึงสี่ห้าเมตร จนไปกลิ้งหลุนๆ อยู่แทบเท้าของถังหนิวผิง ชายคนนั้นกุมหน้าอก พยายามจะลุกขึ้นยืนอยู่หลายครั้งแต่ก็ทำไม่สำเร็จ!

ถังหนิวผิงที่กำลังคุมเชิงอยู่ด้านหลัง เห็นเฉินไท่จัดการลูกน้องตัวเองหมอบไปสองคนในพริบตา ก็เริ่มเก็บอาการสุขุมไม่อยู่ ในสถานการณ์แบบนี้ เขาต้องโชว์ความน่าเกรงขามออกมาให้ได้ เขาจึงสืบเท้าสลับฟันปลาอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าหาเฉินไท่ พร้อมกับส่งเสียงคำรามไม่หยุด ดาบซามูไรในมือตวัดฟันเฉียงลงมาที่ท่อนบนของเฉินไท่ ที่กำลังเบี่ยงตัวหลบมีดสปาร์ตาอยู่! ทั้งจังหวะและท่วงท่าการฟัน ล้วนโหดเหี้ยมและรวดเร็วยิ่งนัก

การที่ถังหนิวผิงสามารถมาคุมรถขนส่งน้ำมันเถื่อนที่ท่าเรือซ่างสุ่ยได้ ย่อมไม่ใช่พวกปลายแถวธรรมดาๆ แน่นอน ฉายาถังหนิวผิง (ถังจอมแล่เนื้อวัว) ของเขาได้มาจากการที่เขาชอบการต่อสู้ที่ดุเดือดเลือดพล่าน เริ่มแรกก็ไปดักปล้นน้ำมันเถื่อนของคนอื่นในเขตดินแดนใหม่ ต่อมาลูกพี่ถิง ขาใหญ่ของแก๊งสุ่ยฟางเห็นแวว ก็เลยดึงตัวมาเลี้ยงดูไว้ใช้งาน ถือว่าเป็นหนึ่งในนักเลงที่โหดเหี้ยมที่สุดในวงการลักลอบขนส่งในเขตดินแดนใหม่เลยทีเดียว

พอเขาลงดาบแรก รังสีอำมหิตของเฉินไท่ที่ใช้แค่สองหมัดจัดการลูกน้องเขาไปก่อนหน้านี้ ก็เริ่มจะต้านทานไม่อยู่ ร่างกายต้องงอหงายไปด้านหลัง ทำท่าสะพานโค้งหลบอย่างสุดตัว มือซ้ายและเท้าทั้งสองข้างยันพื้นไว้ ส่วนมือขวาก็ล้วงไปหยิบขวานที่เกาเหลาเฉิงเพิ่งให้มาที่เอวด้านหลัง ในเสี้ยววินาทีที่ดาบซามูไรของถังหนิวผิงฟันพลาด เฉินไท่ก็ใช้ขวานกระแทกเข้าที่ใบดาบของอีกฝ่าย แล้วอาศัยจังหวะนั้นม้วนตัวลุกขึ้นยืนอยู่ข้างๆ อย่างทุลักทุเล เขามองถังหนิวผิงด้วยความตื่นตระหนกเล็กน้อย

ถึงแม้เฉินไท่จะมีวิชาหมัดมวยติดตัว แต่เขาก็ยังไม่เคยผ่านการต่อสู้แบบเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมาก่อน ต่อให้ตอนที่ชกต่อยกับพวกแก๊งเหอเอ้อผิงที่ท่าเรือ อีกฝ่ายก็ไม่ได้เปิดฉากด้วยการเอามีดมาจ่อคอหรือแทงหน้าอกเขาแบบนี้ แต่ดาบของถังหนิวผิงเมื่อกี้ ถ้าเขาหลบไม่ทัน หัว คอ หรือแม้แต่หน้าอกของเขา ก็คงขาดกระเด็นไปแล้ว! อีกฝ่ายกะจะเอาชีวิตเขาจริงๆ เฉินไท่ที่ไม่เคยเจอสถานการณ์เป็นตายแบบนี้มาก่อน ต่อให้วิชาจะเก่งกล้าแค่ไหน แต่ในใจก็เริ่มมีความหวาดกลัวผุดขึ้นมาบ้างแล้ว

ลูกน้องของเกาเหลาเฉิงที่อยู่ข้างหลังเขา พุ่งเข้าปะทะกับลูกน้องของถังหนิวผิงแล้ว ปล่อยให้ถังหนิวผิงเผชิญหน้ากับเฉินไท่แบบตัวต่อตัว ถังหนิวผิงเป็นคนในยุทธจักรที่เจนจัด แค่เห็นสายตาที่ตื่นตระหนกของเฉินไท่ เขาก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายเริ่มปอดแหกแล้ว เขาจึงสะบัดคมดาบ ตวัดดาบจากล่างขึ้นบน เล็งไปที่ท้องน้อยของเฉินไท่อย่างรวดเร็ว!

เฉินไท่ใช้ขวานรับดาบนั้นไว้ แต่เท้าทั้งสองข้างกลับถอยหลังไปสองก้าว ในขณะที่ถังหนิวผิงกลับมีท่าทีฮึกเหิมยิ่งขึ้น ฟันดาบพุ่งเข้าใส่จุดตายของเฉินไท่อย่างไม่ลดละ ส่วนเฉินไท่ก็ทำได้แค่ใช้ขวานปัดป้องอย่างทุลักทุเล และถอยร่นไปเรื่อยๆ

เกาเหลาเฉิงลุกขึ้นจากก้อนหินข้างทาง ยืดเส้นยืดสาย แล้วตะโกนฝ่าวงล้อมการต่อสู้ว่า "ถ้าอยากหาเงินให้พ่อแม่ได้ย้ายไปอยู่ตึกแถวบนเกาะฮ่องกงแบบเลขาซ่ง แต่ไม่มีหัวคิดแบบเลขาซ่งล่ะก็ ก็ต้องใช้หมัดของแกจัดการมันให้ตาย ถ้าฆ่ามันไม่ได้ แกก็ต้องเป็นกรรมกรต๊อกต๋อยไปตลอดชีวิตนั่นแหละ! คนในยุทธจักรก็เหมือนเบี้ยข้ามแม่น้ำ ไม่มีทางถอยหลังกลับได้หรอก ถ้าแกถอยอีกสองก้าว ฉันจะส่งแกกลับไปหาเลขาซ่ง แล้วบอกเขาว่าแกมันไอ้ไม่ได้เรื่อง แม้แต่งานที่ท่าเรือก็ยังทำไม่ได้!"