บทที่ 117 พูดได้เพียงว่า ความเจ้าเล่ห์แสนกลนั้นสามารถสืบทอดกันได้

เมื่อเลือกที่จะมายังทะเลโกลาหล เจียงหย่วนย่อมไม่หวาดหวั่นต่อการท้าทายจากอัจฉริยะคนใด ทว่าก่อนจะเริ่มต้นขึ้น ขออนุญาตให้เขาได้สร้างความน่าเกรงขามสักเล็กน้อยเถิด เพราะเขาปรารถนาที่จะประลองฝีมือกับอัจฉริยะที่แท้จริงมากกว่า

วันถัดมา ค่ำคืนผ่านพ้นไปโดยไร้เรื่องราว ขุมกำลังที่อยู่ห่างไกลต่างทยอยเดินทางมาถึงที่นี่อย่างต่อเนื่อง เมืองเจิ้นไห่จึงคึกคักขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ไม่น้อย ทว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ นามของเจียงหย่วนได้ไปเข้าหูของเหล่าอัจฉริยะที่แท้จริงแล้ว

เมื่อได้ล่วงรู้ว่าศิษย์น้องของเซียนกระบี่ไผ่ผู้นั้นมีพละกำลังที่แข็งแกร่งไม่แพ้กัน อัจฉริยะหลายคนต่างก็เกิดความสนใจขึ้นมา พวกเขาหมายมั่นปั้นมือว่าจะขอประลองฝีมือด้วยสักตั้งในทะเลโกลาหล เวลาล่วงเลยมาถึงยามรุ่งสาง เจียงหย่วนออกจากห้องพักแต่เช้าตรู่ ติดตามซือจุนและศิษย์พี่ใหญ่มายังริมฝั่งทะเลโกลาหล

เนื่องจากการมาเยือนของช่วงกระแสน้ำสงบ กระแสน้ำวนทมิฬที่เคยปกคลุมร่างของนักบำเพ็ญเพียรทุกคนจึงมลายหายไปจนสิ้น นักบำเพ็ญเพียรในที่นั้นล้วนสัมผัสได้ว่า การดูดซับและการไหลเวียนของพลังวิญญาณได้กลับคืนสู่สภาวะปกติแล้ว

ในตอนนั้นเอง บริเวณไม่ไกลนักของทะเลทมิฬที่เดิมทีไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใดๆ ก็เริ่มปรากฏเงาดำสายหนึ่งขึ้น เงาดำนั้นขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จวบจนกระทั่งสัตว์ประหลาดยักษ์ใหญ่ปรากฏขึ้นในสายตาของทุกคน