บทที่ 120 เน้นความสง่างามและสุขุมเป็นหลัก

ภายในหอตำราไม่มีอันตรายใดแฝงอยู่ เจียงหย่วนและศิษย์พี่ของตนจึงนำของที่ได้รับมาวางเรียงไว้บนโต๊ะด้านข้าง

โอสถส่วนใหญ่เสื่อมสภาพไปหมดแล้ว ไม่มีเม็ดไหนรอดพ้นความเสื่อมสลายตามกาลเวลาไปได้เลย

ทว่าเจียงหย่วนยังโชคดีที่ได้รับกล่องไม้แกะสลักลวดลายประณีตหลายใบจากพื้นที่ที่มีค่ายกลชำรุดคอยคุ้มกันอยู่ ภายในกล่องเหล่านั้นมีสูตรโอสถสำหรับหลอมโอสถนิรนามอยู่หลายชนิด

เพียงแต่ตัวอักษรที่สลักอยู่นั้นเขาอ่านไม่ออก เจียงหย่วนจึงทำได้เพียงรอจนกว่าจะกลับไปแล้วค่อยหาทางจัดการต่อ

หลี่ชิงจู๋เองก็ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน แม้จะได้คัมภีร์วิชาบำเพ็ญเพียรที่สมบูรณ์มาหลายเล่ม ทว่าก็น่าเสียดายที่ไม่อาจตรวจสอบเนื้อหาได้เนื่องจากเป็นอักขระโบราณที่ไม่รู้จัก